Yargıtay 11. Hukuk Dairesi 2023/466 E. 2024/3979 K.

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi SAYISI : 2020/1630 Esas, 2022/1397 Karar HÜKÜM : Esastan ret İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 2. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi SAYISI : 2019/34 E., 2020/91 K. Taraflar arasındaki TÜRKPATENT Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir. Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: I. DAVA Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin “ETİ” ibareli markalarını mesnet göstererek davalı şirketin 2017/112282 başvuru numaralı, "ETİQİTE" ibareli markasına yaptıkları itirazın YİDK kararı ile nihai olarak reddedildiğini, oysa taraf markalarının ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğunu, başvurunun müvekkilinin markaları ile aynı sınıfta kalan emtiayı kapsadığını, müvekkilinin markalarının tanınmış olması nedeniyle bütün sınıflarda yer alan mal ve hizmetleri kapsar şekilde koruma sağlanması gerektiğini, tanınmışlığın iltibas ihtimalini artırdığını, “ETİQİTE” ibaresinin bir anlamı bulunmadığını, ortalama tüketicilerin bu markayı müvekkili şirketin bir markası ya da işletmesi olarak algılayabileceğini, başvurunun müvekkilinin seri markalarının içine sızarak “ETİ” markasının imajına zarar vereceğini ileri sürerek, YİDK’nın 10.12.2017 tarih ve 2018-M-10505 sayılı kararının iptaline ve davalı markasının tüm sınıflar yönünden hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir. II. CEVAP 1.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu başvuru ile redde mesnet marka arasında uyuşmazlık konusu mallar yönünden iltibas bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir. 2.Davalı şahıs cevap dilekçesinde; taraf markalarının benzer olmadığını, faaliyet alanlarının da farklı olduğunu, davacının tekstil sektöründe faaliyetinin bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir. III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla davacı markası ile davalıya ait marka başvurusunun 25 inci sınıf emtialar yönünden örtüştüğü, davacıya ait dava tarihi itibariyle dava dilekçesinde belirtildiği üzere 908 adet ETİ ibareli marka bulunduğu, bunlardan ikisinin 25 inci sınıf tescilinin bulunduğu, davacının bu sınıfta da kullanımının ispatına yönelik dosyaya herhangi bir delil sunmadığı, çekişmeli malların aynı olması koşulunun gerçekleşmediği, taraf markalarının görsel olarak benzemediği, davalı tarafa ait “ETİQİTE” ibaresinin “etikite” şeklinde telaffuz edileceği, markanın “eti” ibaresinden çok bütününe yoğunlaştığı, ETİ ibaresinin ayrıca vurgulanmadığı, ETİ ibaresinin ön plana çıkmadığı, “kite” okunuşunun (QİTE ibaresinin) tali unsur olarak algılanmadığı, telaffuzun ise daha çok “etiket” kelimesini andırdığı, davacı markalarında yer alan “ETİ” ibaresinin Hitit anlamına geldiği, davalıya ait “ETİQİTE” ibaresinin ise Türkçe yahut yabancı bir dilde karşılığı bulunmayıp özgün bir ibare olduğu, markaların anlamsal olarak benzemediği, taraf markaları arasında 6769 sayılı Sinai Mülkiyet Kanunu’nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında benzerlik bulunmadığı, davacının markalarının tanınmış olduğu, davacı markalarının genellikle 30 uncu sınıf emtiaları yönünden toplumda bilindiği ve çikolata, gofret, bisküvi emtialarında tanındığı, dosyaya sunulan delillere göre davalının ürün pazarının dar olduğu, davacı tarafın ürünlerinin aksine giyim ürünlerine biraz daha yüksek fiyat biçildiği, dolayısıyla bu markayı almak isteyen ortalama tüketicinin spesifik olarak bu markanın satıldığı yere giderek belirli bir miktarın üzerinde para vererek ürünü alacağı, ürünü alırken ortama şekilde dikkat edeceği, ürünü inceleyerek, belki üstüne deneyerek, kumaş kalitesine ve dikişine bakabileceği, dolayısıyla davacı tarafın markalarının tescilli olduğu 30 uncu sınıf emtialarına ayrılan zamandan biraz daha fazla zaman ayırabileceği, davalı markasının davacının tanınmışlığından ve reklam gücünden yararlanmasının imkansız göründüğü gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. IV. İSTİNAF A. İstinaf Yoluna Başvuranlar İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur. B. İstinaf Sebepleri Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; “ETİ” ibaresinin gıda sektörünün dışında yer alan sektörlerde kullanıldığını, pek çok mahkeme kararında müvekkilinin markasına gıda hizmetleri dışında da koruma sağlandığını, taraf markalarının benzer olduğunu, müvekkili markasının tanınmışlığın taraf markaları arasındaki iltibas ihtimalini artırdığını, dava konusu markanın tescil edilmesi halinde müvekkiline ait tanınmış markaların ayırt edici karakterine zarar vereceğini ve bu markalardan haksız yarar sağlayacağını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir. C. Gerekçe ve Sonuç Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, taraf markaları arasında "ETİ" ibaresinden kaynaklı bir kısmi benzerlik bulunmakta ise de, bu benzerliğin başvurunun bütününe yansımadığı ve davalının markasının bütünsel olarak "etikite" olarak okunup algılanacağı, bu nedenle davacının markalarını çağrıştırmayacağı, davalı markasının 25 inci sınıfta yer alan “koruyucu amaçlı olanlar hariç her türlü malzemeden yapılmış iç-dış giysiler, çoraplar, fularlar, şallar, bandanalar, eşarplar, kemerler. Ayak giysileri; ayakkabılar, terlikler, sandaletler. Baş giysileri; şapkalar, kasketler, bereler takkeler, kepler.” mallarını kapsadığı, davacının markalarının ise çikolata, gofret ve bisküvi gibi emtialar yönünden tanınmış olduğu, davacının tanınmış olduğu malların 25 inci sınıf mallara uzak olduğu, 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin beşinci fıkrasındaki koşulların oluşmadığı, kaldı ki taraf markalarının da 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında benzer bulunmadığı, kötü niyetin ispatlanamadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. V. TEMYİZ A. Temyiz Yoluna Başvuranlar Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur. B. Temyiz Sebepleri Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle ve re'sen dikkat edilecek sebeplerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir. C. Gerekçe 1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Dava ,YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü talebine ilişkindir. 2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 3. Değerlendirme 1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. 2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir. VI. KARAR Açıklanan sebeple; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 15.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.