Yargıtay 11. Hukuk Dairesi 2008/12636 E. 2010/4128 K.

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi Taraflar arasında görülen davada Mersin 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17/07/2008 tarih ve 2008/18-2008/186 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü: Davacı vekili, müvekkilinin davalının işlettiği trende yolculuk yaparken dışarıdan atılan taşın gözüne isabet etmesi nedeniyle yaralandığını, davalının TTK'nun 806.maddesi gereğince sorumlu olduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak üzere 2.600 YTL maddi, 50.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren yasal faiziyle davalı idareden tahsilini talep ve dava etmiştir. Davalı vekili,davanın idarenin hizmet kusurundan kaynaklandığını, idari yargının görevli olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir. Mahkemece, iddia, savunma, dosya kapsamına göre, trenle yolculuk sırasında tren dışından açık arazide trene taş atılması durumunda ülkenin iç güvenliğini teminle görevli İçişleri Bakanlığı'nın sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın pasif dava ehliyeti yönünden reddine karar verilmiştir. Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir Dava, taşıma sözleşmesinden kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Davacı, davalıya ait trende yolcu olarak bulunduğu sırada dışarıdan kimliği belirlenemeyen kişilerce atılan taş ile yaralanmıştır. Mahkemece, yazılı gerekçelerle pasif husumet yönünden davanın reddine karar verilmiştir. TTK'nun 806 ncı maddesine göre taşıyıcı her türlü tedbiri alarak yolcuları sağ ve salim olarak, gidecekleri yere ulaştırmakla yükümlüdür. Taraflar arasındaki hukuki ilişki ve buna göre davalının bağlı bulunduğu sorumluluk ilkesi bakımından değerlendirme yapılıp işin esasına girilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle davanın reddi doğru görülmemiştir. SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 12.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.