Yargıtay 11. Ceza Dairesi 2021/42499 E. 2024/5975 K. – Dolandırıcılık

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2020/7 E., 2021/155 K. SUÇ : Dolandırıcılık HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Nizip 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.01.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 1 yıl 8 ay hapis ve 5.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir. 2. Sanığın temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 07.11.2019 tarihli ve 2019/7778 Esas, 2019/11301 sayılı kararı ile "sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 158/1. Maddesine eklenen (L) bendi kapsamında öngörülen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdirinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 3. Nizip 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.12.2019 tarihli kararı ile mahkemenin görevsizliğine ve dosyanın görevli ve yetkili Nizip Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. 4. Nizip Ağır Ceza Mahkemesinin 14.07.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 1 yıl 8 ay hapis ve 5.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz isteği; beraatine karar verilmesi gerekirken mahkumiyetine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Sanığın, olay günü katılanın ölen eşi müştekiyi telefon ile arayıp, kendisini komiser olarak tanıtarak, ev telefonundan kaçak görüşme yapıldığına, banka hesaplarına girildiğine, suçluları yakalamak için operasyon başlattıklarına, Yapı Kredi Bankasına gidip verecekleri hesaba 20.000,00 Türk lirası göndermesi gerektiğine, evinde görevli polislerin bulunduğuna, evdeki kızına 20.000,00 Türk lirası bıraktıklarına dair sözler söylemek ve müştekiyi kızıyla görüştürmek suretiyle, hileli hareketlerle aldattığı şikâyetçinin kendisi adına 19.500,00 Türk lirası para göndermesini sağlayarak, haksız menfaat temin ettiği iddiası ile kamu davası açıldığı, katılanın uzlaşma teklifini kabul etmemesi nedeniyle uzlaştırma sağlanamaması, müşteki beyanı, katılan beyanı, sanığın savunması ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek sanığın atılı suçu işlediğinin kabulü ile hakkında temyize konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur. IV. GEREKÇE 1. İlk uzlaştırma teklifinin yapıldığı tarih ile uzlaştırmanın sonuçsuz kaldığı tarih arasında zamanaşımı süresinin durduğu tespit edilerek yapılan incelemede; 2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir, ancak; Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 07.11.2019 tarihli ve 2019/7778 Esas, 2019/11301 sayılı bozma kararına konu olan Nizip 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.01.2015 tarihli kararındaki 5.000,00 Türk lirası adli para cezasının 20 taksitte ödenmesine karar verildiği halde, anılan bozma kararı sonrası verilen temyize konu hükümde, 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmadan önce verilen hükmün yalnız sanık tarafından temyiz edilmesi nedeniyle söz konusu taksit sayısının kazanılmış hak oluşturduğu gözetilmeden, 5.000,00 Türk lirası adli para cezasının 10 taksitte ödenmesine karar verilmesi, dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Nizip Ağır Ceza Mahkemesinin 14.07.2021 tarihli ve 2020/7 Esas, 2021/155 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi uyarınca hüküm fıkrasında adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin "10" ibaresinin çıkartılarak yerine "20" ibaresinin eklenmesi suretiyle, hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.05.2024 tarihinde karar verildi.