Yargıtay 11. Ceza Dairesi 2021/22562 E. 2023/8037 K. – Dolandırıcılık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2017/233 E., 2018/696 K. SUÇ : Dolandırıcılık HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Lüleburgaz 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.12.2013 tarihli ve 2013/171 Esas, 2013/505 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 52 inci ve 53 üncü maddesinin birinci ve üçüncü fıkrası ve 58 inci madde uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. Lüleburgaz 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.12.2013 tarihli ve 2013/171 Esas, 2013/505 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 15.06.2017 tarihli ve 2017/11777 Esas, 2017/15487 Karar sayılı kararı ile sanığa yüklenen dolandırıcılık suçu nedeniyle, hükümden sonra 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 ve 254 üncü madde fıkraları gereğince uzlaştırma işlemleri için gereği yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini zorunluluğu nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 3. Lüleburgaz 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 2017/233 Esas, 2018/696 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci ve 53 üncü maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 62 nci 52 nci, 53 üncü maddesinin birinci ve üçüncü fıkrası ve 58 inci madde uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz isteği, verilen cezanın hukuka ve yasalara aykırı olduğuna, temyizen incelenerek bozulmasına ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR 1. Şikayetçinin giyim eşyası sattığı nakliye işini ise katılanın yaptığı, olay günü müştekiye ait 4.000,00 TL değerindeki eşyaların...mobilya isimli iş yeri önüne bırakılması yönünde nakliye firmasının şoförünün arandığı, eşyaların...Mobilya önüne bırakıldıktan sonra taksi şoförü tanık R.F.'nin sanık tarafından aranarak yanlışlıkla...Mobilyanın önüne bırakıldığını eşyaları sanayiye götürülmesinin istendiği taksi şoförü tarafından eşyaların belirtilen yere götürüldüğü iddiaya göre eşyaları teslim alanın sanık olduğu bu şekilde katılanın kendisine itimat etmesini sağlayarak haksız menfaat temin ettiği yönünde sanığın üzerine atılı suçu işlediği iddia ve kabul olunmuştur. 2. Sanık savunmasında müştekiyi emniyette gördüğünü müştekiyi dolandıranları bulabileceğini söyleyerek müştekiyi dolandırmak istediğini, ancak suça konu olayla ilgisi olmadığını beyan ederek üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiştir. 3. Tanık H.E.'nin beyanı, tanık R.F.'nin beyanı ve teşhisi müştekinin anlatımını doğrulamıştır. 4. Sanık tarafından sunulmuş, katılanın zararının giderildiğine ilişkin dosyada herhangi bir bilgi veya belge bulunmamaktadır. 5. Mahkemece kurum yazışmaları, katılanın beyanı ve tüm dosya kapsamına göre uzlaştırma işleminin de olumsuz sonuçlanması nedeniyle sanık hakkında sübut bulan dolandırıcılık suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir. IV. GEREKÇE 1. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. 2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir. 3. Menfaatin elde edildiği 26.12.2011 tarihinin suç tarihi olduğu belerlenmekle sanık hakkında kurulan hükme Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen tekerrüre esas alınan ilamın yapılan UYAP kontrolünde Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 21.11.2012 tarihli ve 2012/11275 Esas, 2012/46535 Karar sayılı ilamıyla suç tarihinden sonra kesinleşmesi nedeniyle, tekerrür hükümlerinin uygulyanmayacağının düşünülmemesi, hukuka aykırı olup söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Lüleburgaz 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.12.2018 tarihli ve 2017/233 Esas, 2018/696 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasından tekerrür hükmünün çıkartılması suretiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.11.2023 tarihinde karar verildi.