Yargıtay 1. Ceza Dairesi 2011/5489 E. 2013/5747 K. – Kasten Yaralama

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SUÇ : Kasten yaralama HÜKÜM : 1- Sanıklar ... ve ... haklarında 5237 sayılı TCK.nun 86/2, 62, 52/2 maddeleri uyarınca ayrı ayrı 1000'er TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, 2- Sanık ... hakkında TCK.nun 86/1, 86/3-e, 87/3, 29, 62, 53/1-2-3, 54 maddeleri uyarınca 11 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına TÜRK MİLLETİ ADINA 1- Sanıklar ... ve ...’ın katılan-sanık ...’a yönelik kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde; Sanıklar hakkında hükmolunan cezalar tür ve miktar itibariyle 1412 sayılı CMUK’nun 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olduğundan, katılan-sanık ... vekilinin temyiz talebinin CMUK’nun 317. Maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir. 2- Sanık ...’in mağdur ...‘a yönelik kasten yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde; a) Dosya kapsamına göre, sanık ile mağdur arasında trafikte başlayan tartışmada, sanığın silahla birden fazla ateş ederek mağduru sağ kasık ve sağ cruris bölgesinden hayati tehlike geçirmeyecek, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek, ağır (6). derecede kemik kırığı oluşturacak şekilde yaraladığı olayda, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı dikkate alınarak TCK’nun 86. Maddesinin uygulanması sırasında alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza tayini yerine yazılı şekilde alt sınırdan ceza tayin edilmesi, b) Mağdurda meydana gelen yaralanmanın duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olup olmadığının araştırılarak TCK’nun 87/1-a-son maddesinin uygulanma olanağının tartışılıp sonucuna göre, TCK’nun 44. maddesi de değerlendirilerek hüküm kurulması düşünülmeden eksik araştırma ile hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’in mağdur ...’a yönelik “kasten yaralama” suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdiri indirim nedeninin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre kurulan hükümde eleştiri nedenleri ve bozma dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yasal savunmaya, suç vasfına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; Ancak; Dosya kapsamına göre; olay tarihinde mağdur sanık ... ile sanık ...'in araçları ile seyir halinde iken sanık ...'un yönetimindeki aracın tali yoldan aniden yola çıkması neticesinde kaza tehlikesi atlattıkları, tarafların araçları ile yola devam ettikleri, sanık ...'un ileride trafik ışıklarında durması üzerine ... ile ...'in araçlarından inerek sanık ...'un aracının yanına gittikleri, taraflar arasında tartışma başladığı, ... ile ...'in birinde bulunan sopa ile sanık ...'u darp etmeye başladıkları, bu sırada ... ile ...'in arkadaşları dosyası tefrik edilen sanık ...'ın da olaya müdahil olduğu, sanık ...'un aldığı darbelerden dolayı yere düştüğü, daha sonra yerden kalkan emekli polis memuru olan ...'un arabasına giderek tabancasını alıp 5-6 el havaya ateş ettiği, ... ve arkadaşlarının buna rağmen ...'a yeniden saldırarak darp etmeye başlamaları üzerine sanık ...'un mağdur ... ve arkadaşlarının ayaklarına doğru birden fazla ateş etmesi sonucu, mağdur ...’ın sağ kasık ve sağ tibia kemiğinden hayati tehlike geçirmeyecek, ağır (6). derece kemik kırığı oluşturacak, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaraladığı olayda, mağdur ... ve arkadaşlarından sanık ...'a yönelen haksız tahrik teşkil eden davranışların ulaştığı boyut dikkate alındığında haksız tahrik uygulamasını düzenleyen, cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadar indirimini öngören TCK'nun 29. maddesinin uygulanması sırasında alt ve üst sınırlar arasında üst sınırdan indirim yapılması gerekirken yazılı şekilde 1/2 oranında indirim yapılarak sanığa fazla ceza tayini, Bozmayı gerektirmekle, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 30.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.