Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/15655 E. 2023/699 K.

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKî SÜREÇ Bursa l. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.03.2016 tarihli ve 2015/1931 Esas, 2016/576 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan mağdure vekilinin temyiz isteği; sanığın beyanlanın çelişkili olduğuna, mağdurenin beyanlarının tutarlı olduğuna, suçun sübut bulduğuna ve diğer hususlara ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Mahkemece; "Katılan sanığın araç içerisinden kendisine baktığını, yanına yaklaştığında kafa ve kaş hareketiyle aracın arka tarafını işaret ettiğini, elini sallayarak gel gel işareti yaptığını bu nedenle korktuğunu anlatmıştır. Sanık ise savunmasında aynı sokak üzerinde iş yeri olduğunu, sokakta aracı ile iki defa geçtiğini, mağduru gördüğünü ancak mağdura yönelik bir hareketinin olmadığını savunmuştur. Mağdur sanığın kendisine yönelik baktığı beyanı ve kafa hareketleriyle bir şey işaret etmeye çalıştığı eliyle de gel gel yapıldığını belirtmiş ise de gece sayılan bir saatte yaşı küçük mağdurun araç içerisinde ki kişinin hareketlerine yönelik korku ve endişeye kapılarak yorumlama yaptığı anlaşılmaktadır. Sanığın katılanı hedef alarak cinsel taciz suçunun yasal unsurlarını oluşturacak şekilde söz veya fiilde bulunduğuna dair maddi bir delil elde edilmemiştir. Mağdurun beyanları korku ve endişeden dolayı yanlış anlama olabileceği gibi sanığın bu hareketlerinin cinsel amacı ortaya koyacak nitelikte kabulünün de mümkün olmadığı gözetildiğinde sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli şüpheden uzak kesin ve inandırıcı deliller elde edilememiş olması nedeni ile beraatine karar vermek gerekmiş..." şeklindeki gerekçeyle karar verilmiştir. IV. GEREKÇE Sanık hakkında kurulan hükümde, delillerin ve olguların açıklandığı ve ilişkilendirildiği, buna ilişkin gerekçelerin hukuka uygun oldugu anlaşılmış, bu kapsamda İlk Derece Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.03.2016 tarihli ve 2015/1931 Esas, 2016/576 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebligname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.02.2023 tarihinde karar verildi.