Yargıtay 8. Ceza Dairesi 2024/17533 E. 2025/8649 K. – Hakkı Olmayan

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2023/91 E., 2023/617 K. SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Atılı suçun temadi etmiş olması nedeniyle suç tarihinin hukuki kesintinin gerçekleştiği iddianame tarihi olan 06.12.2013 tarihi olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında Yargıtay bozma ilamı üzerine verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ A. Yargıtay Bozma Kararı Kulu Asliye Mahkemesinin 21.04.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan verilen hükmün, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin, 17.10.2022 tarihli ve 2021/17420 Esas, 2022/14519 Karar sayılı kararı ile seri muhakeme usulü yönünden değerlendirme yapılması gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir. B. Yargıtay Bozma Kararından Sonraki Yargılama Süreci Bozma üzerine Kulu Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.12.2023 tarih ve 2023/91 Esas, 2023/617 Karar sayılı hükmü ile sanığın, hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154/2 delaletiyle 154/1, 62/1, 50/1-a, 52/2. maddeleri uyarınca 7.500,00 TL adli para cezası ve 200,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. II. TEMYİZ A. Temyiz Sebepleri Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; zamanaşımı süresinin dolduğuna, atılı suçun unsurlarının oluşmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine veya ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerektiğine, sanığın suç işleme kastı ile hareket etmediğine, eksik inceleme neticesi karar verildiğine, kanuni hasım olan kurumlar lehine ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesinin isabetsiz olduğuna ilişkindir. B. Değerlendirme ve Gerekçe Sanığın, suç tarihinde köy tüzel kişiliğine ait harman yeri niteliğindeki taşınmaza duvar örmek suretiyle hakkı olmayan yere tecavüz suçunu işlediği iddiasına ilişkin olarak; 1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, sanık hakkındaki yargılama konusu eylem için 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 66/1-e maddesi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı ve aynı Kanun'un 67/4. uyarınca 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı sürelerinin öngörüldüğü, 5237 sayılı Kanun’un 67/4. maddesi uyarınca öngörülen zamanaşımı süresinin dolmadığı, kurumlar lehine vekalet ücretine hükmedilmesinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde düzeltme nedeni dışında kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır. 2. Yargıtay tarafından bozmadan önce verilen ve yalnızca sanık müdafii tarafından temyiz edilen Kulu Asliye Mahkemesinin 21.04.2021 tarihli hükmünde, sanığın, neticeten 3.000,00 TL adli para cezası ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve sanık lehine kazanılmış hak oluşturduğu anlaşıldığından, sanık hakkında hükmedilen cezanın 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 326 ncı maddesinin son fıkrası gereğince 3.000,00 TL adli para cezası ve 80 TL adli para cezası üzerinden infazına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı görülmüş ise de; bu hususun 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

III. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kulu Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.12.2023 tarih ve 2023/91 Esas, 2023/617 Karar sayılı hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün 7. bendinden sonra gelmek üzere "sanık hakkında bozma öncesi aleyhe temyiz bulunmadığı gözetilerek, 1412 sayılı Kanun’un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sonuç ceza miktarı açısından sanığın, kazanılmış hakkının dikkate alınması suretiyle cezasının 3.000,00 TL ADLİ PARA CEZASI ve 80,00 TL ADLİ PARA CEZASI ÜZERİNDEN İNFAZINA" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.11.2025 tarihinde karar verildi.