Yargıtay 8. Ceza Dairesi 2020/10107 E. 2023/6320 K. – Kişiyi Hürriyeti

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2016/237 E., 2016/333 K. SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. İznik Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.04.2010 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması talebi ile dava açılmıştır. 2. İznik Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2011 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 1 yıl 8 ay hapis cezası cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. 3. Sanığın denetim süresi içerisinde yeniden suç işlemesi üzerine yapılan yargılamada, İznik Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.05.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 1 yıl 8 ay hapis cezası cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz istemi, 1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, 2. Atılı suçlamayı kabul etmediğine, 3. Mağdureyi rızası dışında bir yere götürmediğine, 4. Her türlü şüpheden uzak delil bulunmadığına, Ve somut bir nedene dayanmayan diğer temyiz itirazlarına ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR 1. Dava konusu olay; mağdurenin sanığın eski eşi olduğu, ancak aynı konutta birlikte yaşamaya devam ettikleri, olay günü sanığın mağdureyi işleri için İznik'te yaşamakta olan ablasının evine bıraktığı, bir süre sonra mağdurenin buradan ayrılarak Adapazarı'na gittiği, akşam saatlerine kadar telefonunu kapalı tuttuğu, saat 19:30 civarında mağdurenin tekrar İznik'e döndüğü, bu durumu haber alan sanığın gelerek mağdureyi darp ettiği, zorla aracına bindirip ıssız bir alana götürerek burada da darp etmeye devam ettiği, son olarak mağdurenin ailesinin araması üzerine ikametine bıraktığı iddiasına ilişkindir. IV. GEREKÇE 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin on birinci fıkrasına göre, hükmün açıklanmasına yönelik kararda; Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 34 üncü ve 230 uncu maddeleri ile Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 18.11.2014 gün, 2013/8-830 Esas ve 2014/502 sayılı Kararı uyarınca hükmün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin yazılması, kanıtların tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen kanıtlar ile mahkemece ulaşılan kanaatin, sanığın suç oluşturduğu veya oluşturmadığı sabit görülen fiilin belirtilmesi ve bu fiilin nitelendirilmesinin yapılması suretiyle infazı kabil bir hüküm kurulması gerekirken, gerekçesiz olarak açıklanması geri bırakılan karara atıf yapılmak suretiyle hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İznik Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 18.05.2016 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.09.2023 tarihinde karar verildi.