Yargıtay · 7. Ceza Dairesi
Yargıtay 7. Ceza Dairesi 2022/6557 E. 2025/9898 K.
- Mahkeme
- Yargıtay
- Daire
- 7. Ceza Dairesi
- Esas No
- 2022/6557
- Karar No
- 2025/9898
- Karar Tarihi
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2021/1941 E., 2022/181 K. SUÇ : 1072 sayılı Kanun'a muhalefet HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Olayın oluş biçimi, sanığın aşamalardaki savunması, sanığın işyerinde çalışır vaziyette sigara makinesi ele geçirildiği göz önüne alındığında, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak; 1. Anayasa Mahkemesinin 21/4/2022 tarihli ve 2020/87 Esas, 2022/44 Karar sayılı kararı ile 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 23. maddesi ile yeniden düzenlenen ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 250. maddesinde hüküm altına alınan seri yargılama usulüne ilişkin aynı Kanunun Geçici 5/1-d maddesinde yer alan“…kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış…” ibaresinin "seri muhakeme usulü" yönünden Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği de dikkate alınmak suretiyle, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 7. ve 5271 sayılı Kanun'un 250. maddeleri uyarınca dosyanın “seri yargılama usulü” yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, 2. Sanık hakkında 05.03.2014 tarihli ilk kararda doğrudan adli para cezasına hükmolunmadığı, yalnızca 10 ay hapis cezasına hükmedilip bu cezanın da 5237 sayılı Kanun'un 50/1-a maddesi uyarınca adli para cezasına çevrildiği ve bu kararın sadece sanık tarafından temyiz edildiği gözetilerek, yeniden yapılan yargılama sonucu sanık hakkında neticeten 10 ay hapis cezası ile birlikte doğrudan 80,00 TL adlî para cezasına da hükmedilerek ve hapis cezası da paraya çevrilmeyerek sanığın cezada kazanılmış hakkının gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur. Açıklanan nedenlerle, sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 09.09.2025 tarihinde karar verildi.