Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2013/23022 E. 2013/18995 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM :765 sayılı Kanunun Daha Lehe Olduğundan Bahisle Yeniden Karar Verilmesine Yer Olmadığına Dair

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17/06/2013 tarihli kenar yazısı ile Daireye gönderilerek başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın değerlendirilmesi istemi üzerine, mahkemenin 02.08.2005 gün ve 2001/1221 -2002/972 sayılı ek kararı ile "hükümlü hakkında yeniden karar verilmesine yer olmadığına" karar verildiği, anılan kararın tebliği sırasında hükümlünün Kastamonu Cezaevinde olduğu, 5271 sayılı CYY’nın 35/3. maddesi uyarınca tebliğ tarihinde serbest olmayan hükümlüye kararın okunup anlatılması gerekirken sadece tebliğ edilmesi ile yetinildiği bu durumda yapılan tebligatın geçersiz olduğu ve 02.08.2005 günlü kararın kesinleşmediği buna bağlı olarak kesinleşmeyen bu hüküm ile ilgili verilen 15.02.2008 tarihli ek karar ile bu ek karara itiraz üzerine verilen Ankara 7.Ağır Ceza Mahkemesinin 2008/162 Değişik İş sayılı kararının hukuken yok hükmünde olduğunun kabulüyle, hükümlünün temyiz isteminin 02.08.2005 tarihli ilk ek karara yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri uyarınca hükümlü yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı ve 5237 sayılı TCK'nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 492/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu; yakınanların beraber oturduğu evlerine camını kırıp girdikten sonra içeride çalınacak eşya ararken yakınanların gelmesi üzerine henüz bir şey alamadan yakalanan hükümlünün eylemine uyan 765 sayılı TCY’nın 492/1, 61, 81/2-3. maddeleri ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143, 35, 53, 116/1-4, 53, 151/1, 53. maddelerindeki suçları oluşturduğu gözetilerek ve mala zarar verme ile geceleyin konut dokunulmazlığını bozmak suçları için 5271 sayılı CMK’nın 253 ve 254. maddelerine göre “uzlaşma” müessesesi de değerlendirilerek her iki yasanın ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması suretiyle lehe Yasanın saptanması gerekirken yazılı biçimde uygulama yapılması ve bu işlemlerin tamamının duruşma açılarak yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ...’ın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, infaz aşamasında hükümlü lehine uygulamaların kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 03.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.