Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2012/17344 E. 2013/2994 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04/09/2012 tarihli kenar yazısı ile Daireye gönderilerek başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Dosya içeriğine göre sanığın, geceden sayılan zaman diliminde yakınanın 3.katta olan işyerine alt katların demir korkuluk ve klimalarına basarak çıktığı üzerinde ele geçen tornavida ile pimapen pencereyi zorlayarak açtığı, çekmeceleri, karıştırarak bulduğu anahtar ile de kasayı açıp burada bulunan 2.840 TL nakit para ve 3670 TL bedelli hamiline yazılı çek ile boş çek koçanlarını çalarak cebine koyduğu, işyerinin alarmının çalması üzerine alarmın kablolarını ve telefon kablolarını koparttığı ancak sanık kopartmadan önce alarm sisteminin yakınanın çalışanına uyarı mesajı göndermesi üzerine polise haber verildiği ve sanığın işyeri içinde yakalandığının anlaşılması karşısında sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCY’nın 493/2, 522 (pek fahiş), 81/2-3, 62. maddelerine göre 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasanın 142/2-d, 143, 35, 53, 116/2-4, 53, 151, 53. maddeleri ile mala zarar verme ve 5560 sayılı Yasa değişikliği uyarınca geceleyin işyeri dokunulmazlığını bozma suçları yönünden uzlaştırma koşulları da değerlendirilerek, uygulama yapılıp, her iki Yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan Yasa maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasanın tespiti gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi yapılan uygulama açıkça sanık lehine olduğundan bozma nedeni yapılmamış, Kasten işlemiş olduğu suç nedeniyle mahkum olan sanık hakkında 5237 sayılı TCY’nın 53. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilmemiş ise de, hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı kabul edilmiş, Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak; 5237 sayılı TCY’nın 7/3. maddesinin açık hükmü karşısında, 01.06.2005 tarihinden önce işlenen suçlar nedeniyle aynı Yasanın 58. maddesinde düzenlenen mükerrirlere ilişkin infaz hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi, Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından, sanık hakkındaki 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin çıkartılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.