Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2010/2954 E. 2013/1223 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Sanığın 31/03/2000 tarihinde mahkeme huzurundaki savunmasında avukat istemediğini, 10/02/2006 tarihinde talimat yolu ile mahkeme huzurunda verdiği beyanında ise müdafii talep etmediğini beyan etmesine karşın mahkeme tarafindan kendisine savunman atandığı, sanığın kendisine 5271 sayılı CMK’nun 150.maddesi uyarınca savunman atandığından haberdar olmadığı, mahkemece sanığın yokluğunda ve sanık savunmanının yüzüne karşı karar verildiği, savunmanın kararı temyiz etmediği, sanığın 06/03/2007 tarihinde yakalanmakla hakkındaki mahkumiyet hükmünü öğrendiği ve aynı tarihte temyiz dilekçesi verdiği ve sanığın öğrenmeden itibaren verdiği temyiz dilekçesinin de süresinde olduğu anlaşılmakla, mahkemenin 08/03/2007 tarih ve 2006/13 Esas 2006/438 Karar sayılı temyiz isteminin reddi kararı kaldırılarak yapılan incelemede; Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafindan işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; Sanığın, TCY’nın 53. maddesinin 2. fikrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fikrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fikrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması; Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fikrasından “53. maddenin uygulanmasına” ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine “Sanığın, TCK’nun 53. maddesinin 2. fikrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fikrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fikrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına” cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21/01/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.