Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2007/17241 E. 2010/9196 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Hükümde, yasa yolunun 5271 sayılı CMK’nun 232. maddesinin 6. fıkrasına uygun olarak gösterilmemesi nedeniyle hükümlünün temyiz isteğinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede; Hükümlünün olay günü yakınanın evinin balkonuna şahsi çevikliğini kullanıp tırmanarak çıktıktan sonra pvc pencere kanadını da kanırttırmak suretiyle eve girip hırsızlık yaptığı sabit görülerek Gaziosmanpaşa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin temyiz edilmeksizin kesinleşen 7.7.2004 gün ve 2002/765 – 2004/445 sayılı kararıyla; 765 sayılı TCK’nun 493/1, 522/1 (pek fahiş), 81/2-3. maddeleri gereğince 5 yıl 4 ay 1 gün hapis cezası ile hükümlendirildiği; hükümden sonra 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY’nın uyarlanması istendiğinde; aynı yasanın 142/1-b ve 143/1. maddeleri uygulanarak 5 yıl hapis cezasına dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda karar verildiği anlaşılmışsa da; 1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih, 2005/3-162-173 ve 11.07.2006 tarih,2006/5-182/182 sayılı kararları ışığında; sonraki yasa ile suçun unsurlarının veya özel hallerinin değiştirilmesi, cezanın tayin ve takdiri ile artırım ve indirim oranlarının belirlenmesi, cezanın kişiselleştirilmesini gerektiren hallerde duruşma açılarak karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, dosya üzerinden yazılı biçimde hüküm kurulması; 2-5237 sayılı TCK.nun 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı ve 5237 sayılı TCK.nun 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK.nun 493/1 maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu; sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b. maddesine uyan hırsızlığın yanı sıra, aynı Yasanın 116/1 ve 151/1. maddelerine uyan konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu gözetilerek bu suçlardan ceza verilmeden, eylemin gece işlendiğine ilişkin kanıtlar gösterilip açıklanmadan hırsızlıktan hükmolunan cezanın aynı yasanın 143/1. maddesiyle artırılıp, sonuçta 5237 sayılı TCY.nın hükümlü lehine olduğu kabul edilerek yazılı biçimde hüküm kurulması; 3-Hükümlünün eylemine uyan 765 sayılı TCY.nın 493/1, 522/1, 81/2-3 maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY.nın aynı suça uyan 142/1-b, 116/1, 151/1, 73/8. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın alt ve üst sınırı bakımından, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında uzlaşma hükümleri de uygulanarak hükümlü yararına olan yasanın yeniden belirlenmesi zorunluluğu; 4-Kabule göre de, 5237 sayılı TCY’nın 53/1. maddesinde belirtilen haklardan yoksunluğa hükmolunmaması; Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ...’ın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, 15.08.2005 gün, 2002/766-2004/445 sayılı ek kararın açıklanan nedenlerle kısmen tebliğname gibi BOZULMASINA, infaz aşamasındaki hükümlü yararına uygulamaların kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 09.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.