Yargıtay 5. Ceza Dairesi 2007/4138 E. 2011/22383 K.

Zimmet suçundan sanık ...'nun bozma üzerine yapılan yargılanması sonunda; lehe kabul edilen 5237 sayılı Yasa hükümleri uyarınca mahkümiyetine dair, İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 15.11.2005 gün ve 2005/248 Esas, 2005/335 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık müdafii ve O Yer C.Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü: Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak; Sanığın sayısal loto bayisi olmasına, suçun 09.06.2003 tarihinde işlendiğinin kabul edilmesine, daha önce 23.12.2004 tarihinde zimmet suçundan mahkümiyet kararı verilmesine rağmen bozma sonrası yargılamada sanık vekili tarafından ibraz edilen ödemeye ilişkin tahsilat makbuzlarının 26.10.2005 tarihli olması gözetilmeksizin kullanma zimmetinden hüküm kurulması, ayrıca bu makbuzların asılları ve onaylı örnekleri mahkemece araştırılmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi, sanığın açığa çıkan kastının mal edinmeye yönelik olmasına rağmen kullanma zimmeti yönünden yetersiz ve dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçelerle indirim yapılarak TCK.nun 247/3 maddesinin uygulanması, Ödemeye ilişkin tahsilat makbuzları araştırılarak gerçekliğinin saptanması halinde eylemin TCK.nun 247/1, 248/2, 62. maddeleri uyarınca yaptırıma bağlanması gerektiğinin gözetilmemesi, Kabule göre de; Sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 53/1. maddesi uyarınca uygulama yapılırken aynı maddenin 3. fıkrası gözetilmeksizin 53/1-c madde ve bendinde sayılan kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkı, vesayet veya kayyımlığa ait hakların koşullu salıverilmeye kadar kısıtlanması yerine infaz süresince yoksun bırakılma kararı verilmesi ve suçun 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesine rağmen aynı Yasanın 53/5. maddesinin uygulanmaması, Kanuna aykırı, sanık müdafii ile O Yer C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.