Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2024/8291 E. 2024/15311 K. – Hakaret

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SUÇ : Hakaret HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında hakaret suçundan verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz istemi; tekerrüre esas alınan kamu görevlisine hakaret suçuna ilişkin ilamın 7188 sayılı Kanun nedeniyle temyiz yolunun açılması nedeniyle Yargıtay incelemesinde olduğuna, bu nedenle tekerrüre esas alınamayacağına, lehe hükümlerin uygulanmasına ve mağduriyetinin giderilmesine, hükmün bozulması talebine yöneliktir. III. GEREKÇE Sanığın savunmaları, katılan ...'in aşamalardaki uyumlu beyanları ile tanıklar M.D. ve Z.K.'nın beyanlarına göre atılı suçun işlendiği, sanığın sabıkası ile yeniden suç işlemeyeceği yönünde olumlu kanaat oluşmaması nedeniyle hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 51. ile 5271 sayılı Kanun'un 231. maddelerinin uygulanmaması yönünde Yerel Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir. Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu, Sanığın eylemini birden fazla görevliye karşı işlediğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43/2. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır. Ancak, Sanığın tekerrüre esas alınan Salihli 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2016/169 Esas, 2018/125 sayılı Kamu görevlisine hakaret suçundan verilen 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezasına ilişkin ilamın, 24.10.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 29. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286. maddesi uyarınca temyiz edilebilir hale gelmesi nedeniyle Yargıtay incelemesinde olduğundan kesinleşmediği bu nedenle tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi nedeniyle hukuka aykırı görülmüştür. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 303/1-h maddesi gereği hüküm fıkrasına; 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmasına dair kısmın bütünüyle çıkarılıp yerine " sanığın adli sicil kaydında yer alan Salihli 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2011/46 Esas, 2012/38 sayılı 27.11.2014 tarihinde kesinleşen kamu malına zarar verme suçundan 3 ay 10 gün hapis cezasına ilişkin kararının tekerrüre esas teşkil ettiği anlaşıldığından, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 58/7. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine tabi tutulmasına ve cezanın infazından sonra hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Salihli 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.11.2024 tarihinde karar verildi.