Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2022/8923 E. 2025/5662 K. – Hakaret

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2018/2028 E., 2018/2634K. SUÇ : Hakaret HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ 1.Sanığın temyiz isteği; temyiz hakkını kullanmak ve yeni yargı paketinden yararlanmak istediğine yöneliktir. 2.Sanık müdafiinin temyiz isteği; müvekkilinin atılı suçu işlemediğine, asıl mağdurun müvekkili olduğuna, müvekkiline iftira atıldığına, polis memurlarınca darp edildiğine, mütalaaya karşı diyecekleri sorulmadan hükmün verildiğine ve bu nedenlerle bozulması talebine yönelik olduğu anlaşılmıştır. III. GEREKÇE Sanık müdafii temyiz dilekçesinde temyiz nedenleri bildirilmiş olduğundan sanık yönünden temyiz isteminin reddi yönündeki tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir. Sanığın savunmaları ile katılanlar ... ile ... ve tanık ....'nin beyanlarına göre sanığın atılı suçu işlediğine, engel sabıka kaydı ile yargılama sürecinde yeniden suç işlemeyeceği yönünde olumlu kanaat oluşmaması nedeniyle ve cezasının süresi gereği, hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 50., 51.. ile 5271 sayılı Kanun'un 231. maddelerinin uygulanmaması yönünde Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir. Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu anlaşılmış, Sanık hakkında kurulan hükümde Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, "sanığın tekerrüre esas alınan İstanbul Anadolu 17. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/143 Esas, 2014/62 sayılı kararının suç tarihinden sonra kesinleşmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adli sicil kaydının incelenmesinde tekerrüre esas başkaca mahkûmiyeti de bulunmayan sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması dışında'' hukuka aykırılık bulunmamıştır. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık ve müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği hüküm fıkrasından; “tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin kısmın” çıkarılması suretiyle, Tebliğname’ye kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 30. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,25.03.2025 tarihinde karar verildi.