Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2022/14489 E. 2025/11714 K. – Cumhurbaşkanına

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2020/1159 E., 2021/756 K. SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret HÜKÜM : Davanın reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet kararı Bölge Adliye Mahkemesince kaldırılıp davanın reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ 1-Katılan vekilinin temyiz istemi özetle; sanığın eylemlerinin farklı olduğuna ve ayrı ayrı cezalandırılması gerektiğine, 2- Cumhuriyet savcının temyiz istemi ise; sanığın inceleme konusu dosyada Cumhurbaşkanına alenen hakaret eylemini gerçekleştirdiğine ve istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme yapıldığına ilişkindir. III. GEREKÇE Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak; Sanığın incelemeye konu İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 17.06.2021 tarihli 2020/1159 Esas, 2021/756 Karar sayılı hükmüne konu olan hakaret eylemlerinin 16.04.2016-22.07.2016 tarihlerinde gerçekleşmesi, bu eylemlere yönelik 11.04.2019 tarihli iddianamenin düzenlenmesi, Gaziosmanpaşa 18. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 25.08.2018 tarihli 2018/281 Esas, 20181/106 Karar sayılı dosyasına konu eylemlerinin ise 25.03.2016- 14.04.1017 tarihinde işlenmesi ve 02.05.2018 tarihli iddianame tanzim edilmesi karşısında; her iki dosyadaki eylemlerin ilk iddianamenin düzenlenme tarihinden önce işlendiği ve hukuki kesinti olmadığı, eylemlerin aynı mahiyette olduğu ve bu eylemlerin bir suç işleme kararı icrası kapsamında işlendiği anlaşıldığından, sanığın 5237 sayılı Kanun’un 43. maddesinde öngörülen zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği ve İlk Derece Mahkemesince yapılan uygulamanın doğru olduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle katılan vekili ve Cumhuriyet savcısının temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.06.2025 tarihinde karar verildi.