Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2021/43778 E. 2024/14558 K. – Hakaret

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SUÇ : Hakaret HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz istemi, üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğine ve şikayetçiye yalnızca talebini iletmesine karşın şikayetçinin kendisine hakaret ettiğine yöneliktir. III. GEREKÇE Sanık hakkında kurulan hükümde tekerrüre esas alınan Burdur 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 15.05.2012 tarihli ve 2011/243 Esas, 2012/137 Karar sayılı kararında da tekerrür hükümlerinin uygulanmış olması sebebiyle sanığın ikinci kez mükerrir kabul edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hususu Bölge Adliye Mahkemesince eleştiri konusu yapılmış ise de; Burdur 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 04.06.2021 tarihli ek kararı ile anılan ilamda tekerrür hükümlerinin uygulanmamasına karar verildiği anlaşılmakla, sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi'nin eleştirisi yerinde görülmemiştir. Temyiz sebebi olarak ileri sürülen haksız tahrik hükümlerinin uygulanabilmesi için aranan koşulların olayda gerçekleşmediği anlaşılmış; ayrıca olay tutanağı, şikayetçi anlatımları ve bu anlatımları doğrulayan tanık beyanları doğrultusunda sanığın üzerine atılı suçu işlediğine yönelik Mahkemenin takdir ve gerekçesinde bir hukuka aykırılık görülmemiştir. Ancak; Sanığın cezaevinden nakli işlemleri sırasında şikayetçiye hakaret ettiğinin iddia ve kabul edildiği olayda, tanıklar H. H. Ö ve Z. G.'nin, cezaevinin bahçesinde kapıda bekleyen sevk aracına sanığın bindirileceği esnada eylemin gerçekleştirildiğini beyan etmeleri karşısında, öncelikle suçun işlendiği yerin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi ve aleniyet ögesinin oluşup oluşmadığının tespiti ile sonucuna göre 5237 sayılı Kanun'un 125/4. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması hukuka aykırı görülmüştür. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Turgutlu 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.11.2024 tarihinde karar verildi.