Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2021/22348 E. 2024/2106 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2015/693 E., 2016/449 K. SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret HÜKÜMLER : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında 1. Görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle birinci fıkrası, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 6 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 2. Hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle birinci fıkrası, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, Karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ 1. Sanık müdafiinin temyiz istemi, sanığın atılı suçları işlediğine dair delil bulunmadığı, görevi yaptırmamak için direnme suçunun unsurlarının oluşmadığı, hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmama gerekçesinin yetersiz olduğu, açıklanan ve resen dikkate alınacak nedenlerle kararın bozularak sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine vesaire, 2. O yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemi, sanığın katılanlara söylediği belirtilen "Siz kimsiniz, bu işlemi yapamazsınız, çıkın dışarı." şeklindeki sözlerin hakaret suçunu oluşturmayacağı, ayrıca haciz yapılmak istenen iş yerinin kapısını kilitlemesi ve haciz tutanağı tutulduğu sırada tutanağı alarak yırtmak istemesinin görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturmayacağı, bu nedenle sanık hakkında üzerine atılı suçlardan beraatine karar verilmesi gerektiği, kabule göre de; sanığın görevi yaptırmamak için direnme suçuna ilişkin 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin ikinci fıkrasının uygulanması gerektiğine, ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Sanığın, eşi aleyhine yapılan icra takibi nedeniyle iş yerine haciz işlemleri için gelen zabıt katibi olarak çalışan N.A. ile alacaklı vekili olan M.Ç.'ye "Siz kimsiniz bu işlemi yapamazsınız, çıkın dışarı." dediği, iş yerini kilitlediği, haciz işleminin yapılmasına engel olmaya çalıştığı, haciz mahalline kolluk görevlilerinin çağrılmasından sonra da düzenlenen haciz tutanağını yırtmaya kalkıştığı, bu suretle görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret suçlarını işlediği iddia ve kabul olunmuştur. IV. GEREKÇE Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanık müdafii ile O yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri ile sair yönlerden yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak; A.Görevi Yaptırmamak İçin Direnme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden 1. 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinde düzenlenen görevi yaptırmamak için direnme suç tipinde; hareketin "cebir veya tehdit" şeklindeki icrai davranışlarla işlenebileceğinin öngörüldüğü ve belirtilen tipik hareketleri içermeyen pasif direnme fiillerinin bu suçu oluşturmayacağı göz önüne alınmalıdır. Açıklamalar ışığında; sanığın iş yerini kilitlemesi, haciz işleminin yapılmasına engel olmaya çalışması ve haciz mahalline kolluk görevlilerinin çağrılmasından sonra da düzenlenen haciz tutanağını yırtmaya kalkışması şeklinde gerçekleştirdiği kabul edilen eylemlerinde; görevi yaptırmamak için direnme suçunun cebir veya tehdit unsurunun ne şekilde gerçekleştiği ve sanığın ne suretle direndiği kanıtlara dayalı olarak açıklanmadan yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması, 2. Kabule göre de; Sanığın görevi yaptırmamak için direnme eylemini, yargı görevini yapan kişiye yönelik işlediğinin kabul edilmesine karşın, 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin ikinci fıkrasının uygulanmaması, B.Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden Hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye yönelik olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref, ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir. Yargılamaya konu somut olayda; sanığın söylediği iddia ve kabul edilen, "Siz kimsiniz bu işlemi yapamazsınız, çıkın dışarı." şeklindeki sözlerin muhatapların onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, nezaket dışı, kaba söz niteliğinde olduğu ve hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması, Nedenleriyle karar hukuka aykırı görülmüştür. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafii ile O yer Cumhuriyet savcısının temyiz istekleri yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sanık hakkında cezayı aleyhe değiştirme yasağının dikkate alınmasına, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.02.2024 tarihinde karar verildi.