Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2021/19670 E. 2024/92 K. – Hakaret

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2015/413 E., 2016/90 K. SUÇ : Hakaret HÜKÜMLER : Ceza verilmesine yer olmadığı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık ve katılan sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Yerel Mahkemece sanık ve katılan sanık hakkında hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkralarında düzenlenen hakaret suçundan, aynı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair kararlar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan sanık, 18.03.2016 tarihli temyiz dilekçesinde belirttiği sebeplerle kararın bozulması talebinde bulunmuştur. III. OLAY VE OLGULAR Akraba olan tarafların hakarette bulundukları iddiasıyla açılan kamu davasında; Yerel Mahkemece eylemlerin karşılıklı olduğu gerekçesiyle ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiştir. IV. GEREKÇE 1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanun'a uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir. 2. Sanık ve katılan sanık hakkında kurulan hükümlerde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen hüküm kısmında dayanak Kanun maddesi olan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendinin yazılmaması, dışında bir hukuka aykırılık bulunduğu görülmemiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılan sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında birinci paragrafta " TCK'nın 129/3 maddesi" ibaresinden sonra gelmek üzere ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/4-c maddesi gereğince ayrı ayrı ceza verilmesine yer olmadığına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.01.2024 tarihinde karar verildi.