Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2010/19940 E. 2010/17670 K.

Silâhla tehdit suçundan sanık ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 106/2-,62.maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 58. maddesi uyarınca sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejimi ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair Balıkesir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/10/2008 tarihli ve 2007/891 esas, 2008/912 sayılı kararının Adalet Bakanlığınca 05.06.2010 ... ve 36164 sayılı yazı ile yasa yararına bozulmasının istenmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.07.2010 ... ve 160826 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi: Tebliğnamede “ Dosya kapsamına göre; sanığın tekerrüre esas alınan Balıkesir 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 16/11/2006 tarihli ve 2006/294 esas, 2006/527 sayılı kararı ile verilen 740 ... Türk lirası adlî para cezasının hâlen yürürlükte olan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305/1 fıkra 1. bent gereğince kesin olduğu ve aynı madde son fıkra uyarınca tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesinde isabet görülmemiştir” denilmektedir. Gereği görüşüldü; 5320 sayılı Ceza Yargılaması Yasasının Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Yasanın 8. maddesin 1. fıkrasında ""Bölge adliye mahkemelerinin, 26.09.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca Resmi Gazetede ilan edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ila 326. maddeleri uygulanır." 5219 sayılı Yasa ile değişik 1412 sayılı C.Y.Y.'nın 305/2 maddesinde "İki milyar liraya kadar (iki milyar dahil) para cezalarına dair olan hükümler,temyiz olunamaz." Aynı yasa maddesinin son fıkrasında ise "Bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz. Ancak haklarında 343. madde hükümleri dairesinde Yargıtay'a başvurulabilir." hükümleri yer almaktadır. Y.C.G.K.'nun 05.05.2009 tarih ve 2009/2-115 sayılı kararında da, "...5237 sayılı TCY'nın 50. maddesinde, 647 sayılı Yasanın 4. maddesindeki düzenlemeye benzer şekilde "Uygulamada asıl mahkûmiyet, bu madde hükümlerine göre çevrilen adli para cezası veya tedbirdir" hükmüne yer verilmesine karşın, "Bu hükmün uygulanması, kanun yollarına başvurmada engel teşkil etmez" hükmüne yer verilmemesi nedeniyle, gerek 5237 sayılı Yasanın 50. maddesi uyarınca kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezaya seçenek olarak hükmedilen, gerekse 52. madde uyarınca doğrudan hükmedilen 2 milyar lirayı (2.000 TL'yi) aşmayan adli para cezalarına ilişkin hükümler kesin niteliktedir" denilerek 5237 sayılı T.C.Y. döneminde, hangi hükümlerin kesin nitelikte olduğu açıklığa kavuşturulmuştur. İncelenen dosyada, mahkemece 5237 sayılı T.C.Y.'nın 58. maddesi uygulamasına esas alınan önceki hükümlülüğün, sanığa Balıkesir 2.Sulh Ceza Mahkemesi tarafından 5237 sayılı T.C.Y.'nın 86/2-3, 62, 52. maddeleri uyarınca verilen 740TL adli para cezasına ilişkin olduğu görülmektedir. Söz konusu hükümlülüğün, (2.000) liranın altında kalan para cezasına ilişkin olması nedeniyle tekerrür uygulamasına dayanak oluşturmayacağı ve sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 58. maddesinin uygulanamayacağı açıktır. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, silahla tehdit suçundan sanık ... hakkında, Balıkesir 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilip kesinleşen 23.10.2008 ... ve 2007/891-2008/912 sayılı kararın, 5271 sayılı Ceza Yargılama Yasasının 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, anılan yasa maddesinin 4/d fıkrası gereğince karardaki hukuka aykırılık, hükmü Yargıtay tarafından düzeltilmesini gerektirmekle; sanık hakkında T.C.Y.'nın 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimi ve cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kısmın hükümden ÇIKARILMASINA, kararın öbür yönlerinin olduğu gibi bırakılmasına, 27.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.