Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2024/3229 E. 2024/7424 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık KARAR : Müsadere TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Hükümlü hakkında Osmaneli Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.01.2014 tarihli kararı ile hırsızlık suçundan verilen kararın diğer sanıklar tarafından temyizi üzerine Yargıtay 13. Ceza Dairesinin, 02.04.2018 tarihli ve 2016/13106 Esas, 2018/4765 Karar sayılı kararı ile bozulmasına ve hükümlü ...'ye sirayetine karar verildiği, bozma üzerine Osmaneli Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.06.2021 tarihli ve 2018/138 Esas, 2021/330 Karar sayılı kararı ile mahkûmiyet kararına yönelik hükümlünün temyiz isteminin ise Dairemizin 28.09.2023 tarihli ve 2023/1620 Esas, 2023/4950 Karar sayılı kararı ile reddine karar verilerek kesinleştiği; 05.10.2023 tarihli ek kararla ise, Osmaneli Cumhuriyet Başsavcılığı Adli Emanet Memurluğu'nun 2012/34 sırasında kayıtlı eşyaların müsaderesine karar verildiği anlaşılmakla yapılan incelemede; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 54. ve 55. maddelerinde düzenlenen müsadere bir güvenlik tedbiri olup, müsadere kararları yönünden kural olarak asıl hükmün tabi olduğu kanun yoluna başvurabileceği ancak bağımsız olarak verilen müsadere kararlarında ise karar tarihine göre ikili bir ayırım yapmanın gerektiği; 1. Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçmeden yani 20.07.2016 tarihinden önce bağımsız olarak verilen müsadere (veya iade) kararları yönünden 04.06.1936 gün ve 12-14 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca karar tarihindeki miktara ve 5219 sayılı Kanun ile değişik 1086 sayılı HMUK'nın 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırına göre kararın kesin olup olmadığı belirlenecektir. Buna göre, 20.07.2016 tarihinden önce bağımsız olarak verilen ve kesin olmayan kararlar temyiz kanun yoluna tabi olacaktır. 2. 20.07.2016 tarihi ve sonrasında bağımsız olarak verilen müsadere (veya iade) kararları, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 256 ve 258. maddeleri uyarınca, istinaf kanun yoluna tabi olacaktır. Açıklanan nedenlerle; 5271 sayılı Kanun'un 256/1. ve 258. maddeleri uyarınca verilen 05.10.2023 tarihli bağımsız olarak verilen müsadereye dair ek kararın 5271 sayılı Kanun'un 258/1. maddesine göre temyiz kanun yoluna değil, istinaf kanun yoluna tabi olduğunun anlaşılması karşısında; 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesine göre de, kanun yolunun ve merciinin belirlenmesinde yanılma, başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, hükümlünün dilekçesi istinaf dilekçesi niteliğinde kabul edilerek, aynı maddenin 2. fıkrasına göre istemi incelemeye yetkili ve görevli merciye iletilmek üzere dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 09.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.