Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2023/964 E. 2024/3770 K. – Hırsızlık

B O Z M A Ü Z E R İ N E İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI :2020/2 E, 2021-84 K.-2015-47 E.,2015/92 K. KATILANLAR :..., ... SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK :... SUÇ :Hırsızlık HÜKÜMLER :Mahkûmiyet TEMYİZ EDENLER :Katılanlar vekili, o yer Cumhuriyet savcısı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama 1. O yer Cumhuriyet savcısı ve katılan ... vekilinin suça sürüklenen çocuk ... hakkında, katılana yönelik 21.04.2021 tarihli beraat kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan ...'a yönelik olarak Doğanhisar Asliye Ceza Mahkemesinin 15.04.2015 tarihli ve 2015/47 Esas, 2015/92 Karar sayılı mahkûmiyet kararının katılan vekili tarafından temyiz edildiği, 06.02.2019 tarihli tebliğnamede suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hüküm ile ilgili görüş belirtilmediği, Dairemizin 09.10.2019 tarihli ve 2019/4057 Esas, 2019/15134 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk hakkındaki hüküm ile ilgili bir karar verilmediği hâlde, Mahkemece 15.04.2015 tarihli mahkûmiyet hükmü bozulmuş kabul edilerek 21.04.2021 tarihli ve 2020/2 Esas, 2021/84 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun beraatine karar verildiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında verilen 21.04.2021 tarihli beraat kararının yok hükmünde olduğu bu bakımdan hukuken varlık kazanmayan ve infaz kabiliyeti bulunmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesi de mümkün olmadığından, o yer Cumhuriyet savcısının ve katılan vekilinin temyiz istemlerinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 2. Katılan ... vekilinin suça sürüklenen çocuk ... hakkında 15.04.2015 tarihli ve 2015/47 Esas, 2015/92 Karar sayılı mahkûmiyet kararına, katılanlar ... ve ... vekilinin sanık ... hakkında verilen 21.04.2021 tarihli ve 2020/2 Esas, 2021/84 Karar sayılı beraat kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; Sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 06.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.