Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2023/26066 E. 2023/8769 K. – Hırsızlık

SAYISI : 2015/352 E., 2016/76 K. ŞİKÂYETÇİ : ... HÜKÜMLÜ : ... SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Müsadere TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Hükümlü hakkında İstanbul Anadolu (Kapatılan) 74. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.02.2016 tarihli ve 2015/3529 Esas, 2016/76 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet kararının Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 02.03.2022 tarihli ve 2021/8161 Esas, 2022/2660 Karar sayılı ilâmı onanması suretiyle kesinleştiği; 06.03.2023 tarihli ek kararla ise, İstanbul Anadolu Suç Eşyası Emanet Memurluğunun, 24.06.2015 tarihli ve 2015/10069 sayılı sırasına kayıtlı eşyaların müsaderesine karar verilmiştir. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 54. ve 55. maddelerinde düzenlenen müsadere bir güvenlik tedbiri olup, müsadere kararları yönünden kural olarak asıl hükmün tabi olduğu kanun yoluna başvurabileceği ancak bağımsız olarak verilen müsadere kararlarında ise karar tarihine göre ikili bir ayırım yapmanın gerektiği; 1. Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçmeden yani 20.07.2016 tarihinden önce bağımsız olarak verilen müsadere (veya iade) kararları yönünden 04.06.1936 tarihli ve 12-14 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca karar tarihindeki miktara ve 5219 sayılı Kanun ile değişik 1086 sayılı Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırına göre kararın kesin olup olmadığı belirlenecektir. Buna göre, 20.07.2016 tarihinden önce bağımsız olarak verilen ve kesin olmayan kararlar temyiz kanun yoluna tabi olacaktır. 2. 20.07.2016 tarihi ve sonrasında bağımsız olarak verilen müsadere (veya iade) kararları, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 256 ve 258. maddeleri uyarınca, istinaf kanun yoluna tabi olacaktır. Açıklanan nedenlerle; 5271 sayılı Kanun'un 256/1. ve 258. maddeleri uyarınca verilen 03.02.2020 tarihli bağımsız olarak verilen müsadereye (sanıktan teslim alınan paranın Hazine’ye irat kaydına) dair ek kararın aynı Kanun'un 258/1. maddesine göre temyiz kanun yoluna değil, istinaf kanun yoluna tabi olduğunun anlaşılması karşısında; aynı Kanun'un 264. maddesine göre de, kanun yolunun ve mercinin belirlenmesinde yanılma, başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, hükümlü müdafiinin dilekçesi istinaf dilekçesi niteliğinde kabul edilerek, aynı maddenin 2. fıkrasına göre istemi incelemeye yetkili ve görevli merciye iletilmek üzere dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 11.12.2023 gününde oy birliğiyle karar verildi.