Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2021/23483 E. 2024/15982 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2016/1 E., 2016/162 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanığın kovuşturma aşamasında müdafii talep etmediğini beyan ettiği ve bir avukat ile temsil edilmediği, sanığın yokluğunda verilen mahkûmiyet hükmünü sanık adına Av. ...’in 10.05.2016 havale tarihli dilekçe ile temyiz ettiği, dosya içerisinde ve UYAP'tan yapılan incelemede adı geçen avukatın sanık adına usulüne uygun şekilde düzenlenmiş bir vekaletname örneğinin bulunmadığı anlaşıldığından sanığa gerekçeli kararın yeniden tebliğ yapılması üzerine hükmü temyiz ettiği anlaşılarak yapılan incelemede; Dosya kapsamına göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; Sanığın adlî sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Tire 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.06.2015 tarihli ve 2015/129 E., 2015/826 K. sayılı ilâmının kesinleşme tarihinin 04.09.2015 olması karşısında, suç tarihinden sonra kesinleşen hükümlülüklerin tekerrüre esas alınamayacağı ancak sanığın adlî sicil kaydına göre Söke 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/123 Esas, 2015/27 Karar sayılı ilâmının tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi, ayrıca 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 108/3. maddesinde belirlenen ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi, Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden ve bu hususun 5271 sayılı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan tekerrüre ilişkin hüküm fıkrasından ilgili bölümler çıkartılarak yerine “Söke 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/123 Esas, 2015/27 Karar sayılı 1 yıl 2 ay hapis cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının tekerrüre esas alınarak sanık hakkında ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına" karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 31.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.