Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2021/10603 E. 2023/7021 K. – Hırsızlık

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2015/1021 E., 2016/1049 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1.Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının, 29.05.2015 tarihli ve 2015/22884 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında inşaatı bitmiş binanın alüminyumdan olan giriş kapısını zorlayarak açıp dairelere giden 5x4 mm'lik 250 metre, 5x16 mm'lik 25 metre olmak üzere toplam değeri 4.000,00 TL olan elektrik kablosunu çaldığı, şeklindeki eylemine ilişkin hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 53 ve 58. maddeleri uyarınca, cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır. 2.Ankara 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.06.2016 tarihli ve 2015/1021 Esas, 2016/1049 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz isteği; hakkında verilen kararı temyiz etmek isteğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Olay tarihinde katılanın müteahhitliğini yaptığı inşaatı tamamlanmış binaya kilitli alüminyum kapı zorlanarak içeriye giren sanığın, dairelere giden toplam 4.000,00 TL değerindeki elektrik kablolarını keserek aldığı ve binadan ayrıldığı, kabloların geçtiği havalandırma metal kapağı sol yan üst kısmından alınan parmak izinin sanığa ait olduğunun tespiti üzerine yakalanan sanığın alınan savunmasında, uyuşturucu madde kullandığı için suça konu inşaata girmiş olabileceğini hırsızlık yapmadığını beyan ettiği katılanın zararının giderilmediği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE Olay yeri inceleme raporu, parmak izi incelemesine ilişkin uzmanlık raporu ve tüm dosya kapsamı itibarıyla, yapılan yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak; Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Ankara 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 2012/37 Esas, 2012/135 Karar sayılı ilâmına konu suçu işlediği sırada 18 yaşından ... olması nedeniyle, 5237 sayılı Kanun'un 58/5. maddesi uyarınca ilgili ilâmın tekerrüre esas alınamayacağı, bunun dışında sanığın adlî sicil kaydında yer ... tekerrüre esas alınabilecek mahkûmiyetleri içinde en ağırı olan Ankara 21. Asliye Ceza Mahkemesinin, 2014/345 Esas, 2014/609 Karar sayılı kararında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuş, söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Ankara 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.06.2016 tarihli ve 2015/1021 Esas, 2016/1049 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz sebepleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereğince, 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümden tekerrüre esas alınan ilâm hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine “Ankara 21. Asliye Ceza Mahkemesinin, 2014/345 Esas, 2014/609 Karar sayılı kararında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün tekerrüre esas alınmasına," ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.