Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2016/6008 E. 2018/11930 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme HÜKÜM : Mahkumiyet Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Yokluğunda verilen kararın sanığın, bilinen son adresi olan bozma öncesi sunmuş olduğu 13.07.2012 tarihli temyiz dilekçesinde bildirdiği “Etiler Mah.... Antalya” adresi yerine, doğrudan MERNİS adresine 15.01.2016 tarihinde tebliğ edildiği, bilahare cezaevine götürülmek üzere yakalandığı 09.02.2016 tarihinde karardan haberdar olduğu, sanık müdafii tarafından 10.02.2016 tarihli dilekçe ile infazın durdurulmasının talep edilmesi nedeniyle mahkemece 10.02.2016 tarihli ek kararla, “sanığın eski hale getirme talebi yerinde değilse de, eski hale getirme talebi kabul edildiği taktirde bu taleple ilgili değerlendirmenin Yargıtay Ceza Dairesince yapılması gerektiğinden talebin temyiz olarak kabulü ile dosyanın incelenmek üzere Yargıtay C. Başsavcılığına gönderilmesine” karar verildiği anlaşılmış olup, doğrudan MERNİS adresine yapılan tebliğ işlemi usulüne uygun olmadığından sanık ve müdafinin temyiz istemlerinin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 23/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.