Yargıtay 13. Hukuk Dairesi 2007/12553 E. 2008/2304 K.

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi Taraflar arasındaki kiracılığın tesbiti davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü. K A R A R Davacı, davalı belediyeye ait Beşiktaş vapur iskelesinin üst katını 1.12.1990 başlangıç tarihli kira sözleşmesiyle 1 yıl süre ile kiraladığını, kira sözleşmesinin her yıl yenilenerek günümüze kadar geldiğini, davalı belediyenin 2886 sayılı yasanın 75. maddesi gereğince tahliye etmek istediğini, kiralananın 6570 sayılı yasa kapsamında kalıp, 2886 sayılı yasanın 75. maddesinin uygulanamayacağını bildirip, kiracılığının tespiti ile çekişmenin önlenmesini istemiştir. Davalı, davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, taraflar arasındaki kira sözleşmesinin 6570 sayılı yasaya tabi olduğu, gerekçesi ile davacının kiracılığının tespitine, davalının müdahalesinin menine karar verilmiş; hüküm, davalı İstanbul Büyük Şehir Belediye Başkanlığı tarafından temyiz edilmiştir. Davacının 1.12.1990 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli sözleşme ile kiraladığı mecuru dava dışı Denizcilik İşletmeciliği Genel Müdürlüğünden kiraladığı, kira sözleşmesinin yıldan yıla yenilenerek devam ettiği, mecurun bulunduğu binanın mülkiyetinin 4046 sayılı yasanın 2. maddesinin “i” bendi gereği Özelleştirme Yüksek Kurulunun 31.1.2005 tarih ve 2005/3 sayılı kararı ve 2.2.2005 2007/12553-2008/2304 tarihli talimatı ile İstanbul Büyükşehir Belediyesine 15.3.2005 tarihli protokol ile devir edildiği, dosya kapsamından anlaşıldığı gibi, bu husus mahkemenin de kabulündedir. Yine zaman içerisinde uzayarak devam eden kira sözleşmesinin 30.11.2005 tarihinde sona ereceği taraflar arasında çekişmesizdir. 13.7.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5393 sayılı Belediye Kanununun 15. maddesinin 3. fıkrasının 2. cümlesi, “ 2886 sayılı Devlet İhale Kanununun 75. maddesi hükümleri belediye taşınmazları hakkında uygulanır. “ hükmünü getirmiştir. Yasanın bu açık ve net hükmü karşısında belediyenin mülkiyetindeki taşınmazların kira sözleşmelerinde 6570 sayılı kanunun 11. maddesinin uygulanması ve kira sözleşmelerinin kendiliğinden uzama olanağı yoktur. Dava konusu mecurun bulunduğu binayı 15.3.2005 tarihinde devir alarak malik olan ve kiralayan sıfatınıda kazanan davalı belediye davacı kiracıya gönderdiği 26.4.2005 tarihli ve 3.5.2005 tarihinde tebliğ edilen ihtarı ile kira sözleşmesini uzatmıyacağını, kira süresi sonunda tahliye edilmesini istediği anlaşılmaktadır. Öyle olunca taraflar arasında kira sözleşmesinin 30.11.2005 tarihinde sona ermiştir. Daha sonrada davacının tahliyesini sağlamak için davalı Belediyenin İdari Mercilere başvurduğu, en son 25.11.2006 tarihli ihtarla davalının tekrar mecurdan davacının tahliyesini istemesi üzerine de bu davanın 23.1.2007 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır. Yukarıda açıklandığı üzere davacının dayandığı kira sözleşmesi 30.11.2005 tarihinden sona ermiş, davacının tahliye etmeyerek mecuru kullanmasına davalının muvafakat etmediği, dosyadaki kaymakamlık yazısı ve 23.11.2006 tarihli ihtardan anlaşılmaktadır. Davacının mecurdaki kiracılığı sona ermiş ve işgalci durumundadır. Bu nedenle davanın reddin karar verilmelidir. Aksi düşüncelerle mahkemece yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 20.2.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.