Yargıtay 13. Ceza Dairesi 2011/14778 E. 2012/14700 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal HÜKÜM : Mahkumiyet Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Sanık hakkında mala zarar verme suçundan zamanaşımı içinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür. Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 58/6-7. maddeleri ile uygulanmaması, aleyhe temyiz olmaması ve sonuçlarının infaza ilişkin oluşu nedeniyle bozma sebebi yapılmamıştır. Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-Mahkemece suç yerinde yapılan keşif sonrasında hazırlanan bilirkişi raporunda sanığın müştekiye ait işyerinin asma kilidini zorlamak suretiyle kırarak işyerine girmesi şeklinde gerçekleşen eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine uyan suçu oluşturduğu gözetilmeden yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde aynı yasanın 142/2-d maddesiyle uygulama yapılması, 2-Dosya kapsamına göre, sanığın üzerine atılı hırsızlık eylemini gece sayılan zaman dilimi içerisinde gerçekleştirdiği kesin olarak belli olmaması nedeniyle, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarının gündüz vakti işlendiğinin kabulü ile hüküm kurulması gerekirken, suç saati kesin olarak tespit edilmeden TCK'nın 143. ve 116/4 maddelerince artırım yapılıp yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında fazla ceza tayin edilmiş olması, 3-Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 58/6-7.maddesi ile uygulama yapılmaması, Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 21.06.2012 tarihinde oy birliği ile karar verildi.