Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2023/959 E. 2024/4233 K. – Kişilerin Huzur

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2022/383 E., 2022/525 K. SUÇ : Kişilerin huzur ve sükununu bozma HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama Sanık hakkında Yargıtay 4. Ceza Dairesince verilen bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Yerel Mahkemenin sanık hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan 5237 sayılı TCK'nın 123/1, 62/1, 53/1-2 maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına ilişkin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteğine dayalı olarak yapılan inceleme sonucunda Yargıtay 4. Ceza Dairesince verilen 14.10.2021 tarihli bozma kararı üzerine Yerel Mahkemece sanık hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan 5237 sayılı TCK'nın 123/1, 62/1, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma ilâmına uyularak kurulan hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; katılanın sanığın aracına alkollü olarak çarpması sonucu oluşan zararın katılan tarafından giderilmesine yanaşmaması nedeniyle için katılan ile telefonda ve yüz yüze görüştüklerine, suçun yasal unsurlarının oluşmadığına ve re'sen gözetilecek diğer nedenlerle hükmün bozulması gerektiğine, katılan vekilinin temyiz sebepleri; ceza miktarına, takdirini indirim uygulanmasına, vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Yerel Mahkemece, Yargıtay 4. Ceza Dairesince verilen bozma ilamı üzerine yapılan yargılama sonunda; sanığa ait araca katılanın alkollü olarak çarpması nedeniyle sanık ile katılan arasında husumet oluştuğu, katılanı sürekli arayıp ve iş yerine giderek rahatsız eden sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 123/1. maddesindeki kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir. IV. GEREKÇE ve KARAR Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin ve katılanın vekilinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak; Sanığın aracına çarpan katılanın araçta meydana gelen zararı karşılaması için katılanı arayıp ve iş yerine gitmesi eyleminde sırf katılanı rahatsız etme saiki ile hareket etmemesi nedeniyle atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde mahkumiyete karar verilmesi, Kabul ve uygulamaya göre de; Katılanın sanığın aracına alkollü olarak çarpması sonucu oluşan zararı gidermemesinin sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması, Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre hesap edilen maktu vekalet ücretine hükmedilmesi, hükmedilen bu ücretten Eskişehir Kapatılan 3.Sulh Ceza Hakimliğinin 2012/98 Esas 2012/837 Karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasında dair kararında katılan lehine hükmedilen vekalet ücretinin mahsup edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle Eskişehir 8. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, CMUK'un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.09.2024 tarihinde karar verildi.