Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2023/153 E. 2025/2216 K. – Özel Hayatın

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2022/140 E., 2022/1723 K. SUÇ : Özel hayatın gizliliğini ihlal HÜKÜM : İstinaf başvurusunun kabulü ile; İlk derece mahkemesi kararı kaldırılarak kurulan beraat TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun (5271 sayılı Kanun) 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun (5237 sayılı Kanun) 134/1-2, 62/1 ve 53. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiş, kararın istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; "Katılan ...'ın babası ...'ın, sanık ...'ın amcası olduğu, ... ve ...'ın dedelerinden kalma mal varlığı ile ilgili anlaşmazlıklar yaşadığı, bu nedenle Trabzon 1. Asliye Hukuk Mahkemesinde davalarının bulunduğu, sanığın katılanlara ait iş yerinden araçlara bakarken gizlice videolarını çektiği ve Trabzon 1. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülmekte olan davaya delil olarak sunduğu olayda; sanık tarafından katılanların sürekli denetim ve gözetim altına almak suretiyle elde edilmiş özel hayatın gizliliğini ihlale yol açacak bir görüntüsü ve sesi kaydedilmediği gibi iş yerinde geçen olaya ilişkin kaydın katılanların başkalarınca görülmesini ve bilinmesini istemediği özel yaşam alanına ilişkin bir faaliyette olmadığı, kastının taraflar arasında görülmekte olan davaya ilişkin delil elde etme amacını içerdiği, kaldı ki, sanığın bahse konu görüntüyü üçüncü kişi yada kişilerle paylaştığı veya çoğaltarak dağıttığına ilişkin hakkında herhangi bir iddia sürülmediği, somut olayda sanığın eyleminin suç olarak tanımlanmamış olması nedeniyle sanık hakkında CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmiş ise de, sanığın üzerine atılı eylemin suç olmadığı anlaşılmakla CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca beraatine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. Bu husus yeniden yargılamayı ve olayın daha fazla aydınlanmasını gerektirmediğinden ve 7035 sayılı Kanunun 15. Maddesi ile değişik CMK 280/1-a maddesi delaleti ile CMK 303/1-a maddesinde ön görülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan;1-Sanık hakkında Trabzon 6. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 08/10/2021 tarih, 2020/358 Esas ve 2021/550 Karar sayılı hükmünün KALDIRILMASINA, 2-Sanığın üzerine atılı özel hayatın gizliliğini ihlal etmek suçunu işlediğinin sabit olmaması nedeni ile CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca BERAATİNE" dair karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca temyiz isteminin reddi ile hükmün onanması kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan vekilinin temyiz istemi, sanık üzerine atılı suçun unsurlarının gerçekleştiğine, sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; sanığın katılanların bilgisi ve rızası dışında kendi dükkanında araç tamiri ile ilgili işler yaptıkları sırada video kaydına aldığı olayda sanık hakkında 5237 sayılı Kanunun 134/1-2. maddesindeki özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesinin kararı kaldırılarak sanığın eylemini aralarındaki anlaşmalığa ilişkin hukuk mahkemesindeki davaya delil olarak sunduğu özel hayatın gizliliğini ihlal etme suçunu işlediğinin sabit olmaması nedeni ile 5237 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca sanığın beraatine karar verilmiştir. IV. GEREKÇE VE KARAR Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin kararında katılan vekili tarafından öne sürülen tüm temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanunun 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca Trabzon 6. Asliye Ceza Mahkemesine Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.03.2025 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.