Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2022/9164 E. 2024/7931 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2021/1165 E., 2022/849 K. DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı ve tutukluluk nedeniyle 400.000,00 TL maddi ve 1.000.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde; hükümdeki "8.200,00 TL" olan vekalet ücreti miktarının "1.600,00 TL" olarak belirlenmesi sureti ile istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Davacı vekilinin temyiz sebepleri; asıl davanın derdest olduğu gerekçesi ile ret kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna, davanın kabulü gerektiğine ilişkindir. III. DAVANIN KONUSU İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2020/240 Esas sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının silahlı terör örgütüne üye olma suçundan yargılandığı, dosyasının halen derdest olduğu, davacı hakkında henüz kesinleşmiş bir karar veya hüküm bulunmaması karşısında 5271 sayılı CMK'nın 141/1-c maddesi gereği yasal koşulların oluşmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesince hükmün vekalet ücreti yönünden düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE VE KARAR Davalı yararına hükmedilmesi gereken vekalet ücretinin 8.200,00 TL yerine hatalı olarak 1.600,00 TL olarak belirlenmesi temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır. Dairemizce Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden yapılan araştırmada; tazminat talebinin dayanağı olan Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2020/240 Esas- 2021/5 Karar sayılı ceza dosyasında birleştirme kararı verildiği ve dosyanın Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2020/136 Esas sırasına kaydedildiği, yapılan yargılama neticesinde davacı hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan beraat kararı verildiği, istinaf incelemesi neticesinde Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi 2022/936 Esas, 2024/564 sayılı Kararı ile davacı hakkında istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, dosyanın halen temyiz incelemesinde olduğu, ceza mahkemesi kararının kesinleşmediği anlaşılmıştır. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluşmadığının saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Gaziantep 8. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.12.2024 tarihinde karar verildi.