Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2022/8399 E. 2025/3735 K. – Özel Hayatın

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2021/1728 E., 2022/940 K. SUÇ : Özel hayatın gizliliğini ihlal HÜKÜM : Beraat TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 134/1-1, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince sanık müdafiinin ve katılanlar vekilinin istinaf başvuruları üzerinde duruşmalı yapılan inceleme sonunda, İlk Derece Mahkemesinin mahkumiyet hükmünün kaldırılan sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c, e maddesi uyarınca beraat kararı verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün bozulmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri; sanık hakkındaki mahkumiyet kararının kaldırılarak beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanığın sadece kendi kapısının önünü görecek şekilde kamera yerleştirme ve konumlandırma imkanı varken katılanların özel alanlarını ihlal edecek şekilde görüntü kaydı alınmasının, evlerine giren çıkanların ve kapı açıldığında evin içinin görülebileceği şekilde kamera yerleştirildiğine, eksik inceleme ile hatalı karar verildiğine, sanık hakkında mahkumiyete karar verilmesi gerektiğine, ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; oturduğu dairenin kapısının üzerine, karşı dairede oturan katılanların giriş kapısını ve kapı açıldığında içeriyi de görecek şekilde kamera yerleştiren sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 134/1. maddesindeki özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından duruşmalı yapılan inceleme sonunda, evinin kapısına yazı yazıp yumurta atan şahısları tespit amacıyla asansör ve merdivenleri görüntülemek maksadıyla kamerayı taktırdığınına dair sanık savunması ve bu savunmalarının tanık beyanları ve kolluk güçleri tarafından tutulan tutanak içeriği ile de doğrulanması sebebiyle, sanığın katılanları sürekli gözetim altına alarak, onların özel hayatlarının gizliliğini ihlale yol açacak seslerini veya görüntülerini izleme veya kaydetme kastıyla hareket ettiğine dair, mahkumiyetine yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gerekçeleri ile İlk Derece Mahkemesinin mahkumiyete dair kararının kaldırılarak sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c, e maddesi uyarınca beraat kararı verilmiştir. IV. GEREKÇE VE KARAR Yapılan yargılamaya ve incelenen dosya kapsamına göre katılanlar vekilinin sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak; Dosya kapsamına göre; sanığın ikamet ettiği dairenin kapı üzerine karşı dairede oturan katılanların giriş kapısını ve açıldığında içerisini de görecek şekilde kamera yerleştirmesi iddiasına konu olayda; olay yerinde keşif yapılarak yerleştirilen kameralarının açısının tam olarak belirlenmesi, mevcut açılarından başka bir açı ile yerleştirme imkanının bulunup bulunmadığının tereddüte yer vermeyecek şekilde tespit edilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi, Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle katılanlar vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/2. maddesi uyarınca Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.04.2025 tarihinde karar verildi.