Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2022/7655 E. 2024/6168 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2021/625 E., 2021/1168 K. DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi; I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı ve uzun yargılama nedeniyle 100.000,00 TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 28,74 TL maddi, 71,85 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurularının manevi tazminatın 50,00 TL'ye indirilmesi suretiyle düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davacının yargılamasının uzun sürdüğüne, davacı lehine hükmedilen maddi ve manevi tazminatın gerçek zararı yansıtmadığına ilişkindir. III. DAVANIN KONUSU İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan İstanbul Anadolu 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2015/173 Esas-2018/421 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının terör örgütünün propagandasını yapmak ve 2911 sayılı Kanuna muhalefet suçlarından 08.10.2014-09.10.2014 tarihleri arasında 1 gün gözaltında kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 15.01.2020 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen beraat hükmünün davacıya tebliğ edilmediği, gözaltı tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı ve mahsuba konu yapılmadığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE VE KARAR He ne kadar davacı vekili dava dilekçesi, istinaf ve temyiz başvuru dilekçelerinde; davacı hakkında haksız gözaltı tedbiri uygulanması ve yargılamanın 6 yıl sürdüğünü belirterek, yargılamanın makul sürede bitirilmemesi nedenlerine dayanarak tazminat talep etmiş ve İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesince de yargılamanın makul sürede bitirilmediğine yönelik talep hakkında herhangi bir değerlendirme yapılmamış ise de; davacının 08.10.2014 tarihinde gözaltına alındığı, hakkında 28.04.2015 tarihinde iddianame düzenlendiği ve yapılan yargılaması sonunda 28.06.2018 tarihinde beraatine kararı verildiği, kararın istinaf incelemesinden geçerek 15.01.2020 tarihinde kesinleştiği, davacıya (sanık) atfedilen suçun niteliği, atılı suça ilişkin delillerin sayısı ve niteliği, toplamda 29 sanık bakımından yargılama yapılmış olmasından hareketle dosyanın karmaşıklık düzeyi de dikkate alındığında yargılamanın makul sürede tamamlandığı anlaşılmakla, söz konusu talep hakkında karar verilmeyerek yalnızca gözaltı süresi bakımından maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi sonuca etkili bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, 1 gün gözaltı süresi bakımından tazminat miktarının makul şekilde belirlendiği anlaşılmakla, Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda eleştirilen husus dışında hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Cizre 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.11.2024 tarihinde karar verildi.