Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2022/7101 E. 2025/14 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2020/906 E., 2022/139 K. DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, Onama Davalı vekilinin temyiz istemi yönünden; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen hükmün, 6100 sayılı HMK'nın 24.11.2016 tarihli ve 6763 sayılı Kanun’un 42. maddesi ile değişik 362/1-a maddesi uyarınca kesin olduğu belirlenmiştir. Davacının temyiz istemi yönünden; İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince davacının 5271 sayılı Kanun 141/1-h maddesinin ihlal edildiğinden bahisle 500.000,00 TL manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 750,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacının ve davalı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davalı vekilinin temyiz isteminin hükmün kesin olduğundan reddine ve davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Davacının temyiz istemi; emniyet Genel Müdürlüğünde çalışmakta iken mesai dışında iş yerine çağırıldığını ve burada 17.07.2016 tarihinde gözaltına alındığını, gözaltı süresince talep etmesine rağmen yakınlarına haber verilmediğini, eşinin kendisini merak ettiğini, iş yerine geldiğini fakat bilgi edinmediğini, eşinin savcılığa başvurduğunu fakat burada da bilgi edinmediğini, yakınlarının 6 gün sonra tutuklama ile kendisinden haber aldığını, yerel mahkemece haber verilmediğinin tespit yapılmasına rağmen hükmedilen tazminatın çok eksik olduğunu, belirtmiştir. III. DAVANIN KONUSU İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Ankara 22. Ağır Ceza Mahkemesinin 2018/443 Esas sayılı dava dosyasında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan yargılandığı, davacının 17.07.2016 tarihinde saat:13:40 sıralarında istihbarat daire başkanlığında yakalanan ...'ye ilişkin yakalama ve üst arama tutanağı düzenlendiği, sadece ...'ün imzası olan sevk/serbest bırakma tutanağı ve yakalama ve gözaltına alma tutanağı, şüpheli ve sanık hakları formu bulunduğu, tarihsiz ve sadece ...'ün imzası ile kimlik bilgilerinin yazıldığı haber verilmesini istediği kişiye ilişkin hiçbir bilginin bulunmadığı haber verme tutanağı ve yine sadece ...'nin imzası bulunan kimlik bilgilerinin yazdığı bunun dışında hiçbir bilgi olmayan avukat görüşme tutanağının bulunduğu, 22.07.2016 tarihli ve tutuklananın durumunun yakınlarına bildirilmesi formu düzenlendiği ve tutuklamadan bilgi verildiğinin yazıldığı, şüpheli sıfatıyla ...'nin Ankara 9. Sulh Ceza Hakimliği'nce 2016/27 sorgu sayılı kararı ile 22.07.2016 günü tutuklandığı, davacının talebinin gözaltının yakınlarına bildirilmemesine yönelik tazminat olduğu, dosyanın incelenmesinde davacının gözaltına alınmasına müteakip yakınlarına bilgi verilmediği anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun 141/1-h,3. maddeler uyarınca hak ve nesafet kurallarına uygun olarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE VE KARAR A. Davalı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden; Karar tarihi itibariyle temyiz kesinlik sınırının 107.090,00 TL olduğu ve 5271 sayılı Kanun 141/1-h maddesinin ihlal edilen davacının 500.000,00 TL manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 750,00 TL manevi tazminata hükmedilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince yapılan istinaf incelemesi sonucunda istinaf başvurusunun esastan reddine kararı verilmesi nedeniyle kabul edilen toplam 750,00 TL tazminata ilişkin hükmün davalı açısından kesin olduğu görülmekle; davalı vekilinin temyizinin katılma yolu ile yapılmadığı dikkate alınarak, 6100 sayılı HMK’nın 24.11.2016 tarih ve 6763 sayılı Kanun'un 42. maddesi ile değişik 362. maddesinin 1/a bendinde yer alan temyiz sınırı ve kabul edilen tazminat miktarına göre hükmün kesin olması nedeniyle, davalı vekilinin temyiz istemin CMK'nın 298. maddesi gereğince isteme aykırı olarak REDDİNE; B. Davacının Temyiz İstemi Yönünden; Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin kararında davacı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.01.2025 tarihinde karar verildi.