Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2022/6697 E. 2024/7934 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2021/2295 E., 2021/4014 K. DAVA : 466 sayılı Kanun gereğince tazminat HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı ve tutukluluk nedeniyle 5.000.000,00 TL maddi ve 7.000.000,00 TL manevi tazminatın 26.01.2001 tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 133.695,01 TL maddi ve 500.000,00 TL manevi tazminatın 26.01.2001 tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davalı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Davalı vekilinin temyiz sebepleri; hükmedilen tazminat miktarının fazla olduğuna, davacının talebinin reddedilen kısmı bakımından vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir. III. DAVANIN KONUSU İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan ceza yargılamaları kapsamında, davacının mülga 765 sayılı TCK'nın 146/1. maddesi kapsamında 25.12.2001 tarihinde gözaltına alındığı, 29.12.2001 tarihinde tutuklandığı, İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesince (CMK 250. maddesi ile görevli) yapılan yargılama sonucunda atılı suçtan müebbet ağır hapis cezası ile cezalandırıldığı, mahkumiyet hükmünün 31.05.2010 tarihinde kesinleştiği, davacı vekili tarafından yapılan yargılanmanın yenilenmesi ve infazın durdurulması başvurusuna istinaden İstanbul 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.05.2018 tarih ve 2018/444 Değişik iş sayılı kararı ile yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulü ile birlikte infazın durdurulmasına karar verilmesi üzerine davacının 13.06.2018 tarihinde tahliyesine karar verildiği, bu şekilde anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme suçundan 25.12.2001- 13.06.2018 tarihleri arasında 6014 gün infaz gördüğü, yargılamanın yenilenmesi sonucunda İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.11.2018 tarih ve 2018/238 Esas 2018/360 Karar sayılı kararı ile mahkumiyet hükmünün ortadan kaldırılmasına ve beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 05.12.2018 tarihinde kesinleştiği, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE VE KARAR Karar başlığında ''466 sayılı Kanun gereğince tazminat'' yerine ''Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat'' yazılması, mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak görülmüştür. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, manevi tazminat miktarının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, davalı vekilinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki temyiz sebeplerinin reddine, ancak; Maddi tazminatın, davacının tutuklu kaldığı döneme ilişkin net asgari ücret üzerinden hesaplanan "132.332,166" TL yerine, bu miktarın üstünde kalacak şekilde "133.695,01" TL olarak tayin edilmesi suretiyle, davacı lehine fazla maddi tazminata hükmolunması, Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1-f maddesi gereği hüküm fıkrasının maddi tazminat miktarının belirlendiği bölümünde yer alan "133.695,01 TL" ibarelerinin, "132.332,166 TL" ibareleri ile değiştirilmesi suretiyle oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesine , Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.12.2024 tarihinde karar verildi.