Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2022/6573 E. 2024/6754 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2021/1276 E., 2021/1130 K. DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız hükümlülük nedeniyle asgari ücret kadar maddi ve 100.000 TL manevi tazminatın ceza evine giriş tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin, davacının ceza evinde hükümlü olarak geçirilen sürenin CMK 141. Maddede sayılı hususlardan olmadığından ve yasal koşulları oluşmadığından reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davanın yasal süresinde olduğuna, müvekkil lehine tazminata hükmedilmesine ilişkin, III. DAVANIN KONUSU İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Körfez 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/266 Esas – 2014/390 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının petrol kaçakçılığı suçundan 608 gün hükümlü olarak cezaevinde kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 03.05.2017 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen beraat hükmünün davacı asile tebliğ edilmediği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacının ceza evinde hükümlü olarak geçirilen sürenin CMK 141. Maddede sayılı hususlardan olmadığı bu sebeple tazminat isteme koşulları oluşmadığından reddine karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince reddilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE VE KARAR Tazminat talebinin dayanağı olan beraat kararının 03.05.2017 tarihinde kesinleştiği, davanın 18.09.2020 tarihinde açıldığı, 5271 sayılı CMK'nın 142/1 maddesi uyarınca 1 yıllık hak düşürücü süre içinde davanın açılmadığı, davanın süre yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken davanın davacının ceza evinde hükümlü olarak geçirilen sürenin CMK 141. maddede sayılı hususlardan olmadığı bu sebeple tazminat isteme koşulları oluşmadığından reddine karar verilmesi sonucu itibariyle doğru olduğundan ve usul ekonomisi bakımından bozma nedeni yapılmamış mahkemece verilen kararda bu sebeple hukuka aykırılık görülmemiştir. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat davasının CMK 142. maddesinde belirtilen süre içinde açılmadığı anlaşıldığından, Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Kocaeli 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.11.2024 tarihinde karar verildi.