Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2013/2161 E. 2013/22828 K.

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle Yaralama Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b, 62/1, 52/4. maddeleri gereğince mahkûmiyet Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi uyarınca uzlaşma kapsamında yer alan taksirle yaralama suçu ile ilgili olarak sanık ve mağdur arasında uzlaşma prosedürü uygulanmadan dava açılmış ve hüküm kurulmuş ise de; sanığın zararı giderme konusunda bir iddiasının bulunmadığı, dosyaya yansıyan bu yönde bir iradesinin olmadığı, kaldı ki mağdurun 28.02.2012 günlü oturumda zararlarının giderilmediğini, hastane masraflarını bizzat ödemek zorunda kaldığını ifade ettiği, sanığın hazır bulunduğu bu oturumda da mevcut zararı giderme konusunda herhangi bir girişimde bulunmadığı anlaşıldığından, tebliğnamede bu yöndeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş; Adlî para cezasının, TCK'nın 89/1 ve 89/2. maddeleri gereğince belirlenen sonuç gün sayısı ile TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilecek bir gün karşılığı adlî para cezası miktarının çarpılması suretiyle belirlenmesi gerekirken, cezanın arttırılması ve indirilmesi esnasında her defasında adli para cezası miktarının da belirtilmesi, sonuç cezaya etkili olmadığından bu husus bozma konusu yapılmamış; Gerekçeli karar başlığında CMK’nın 232/2-c maddesi uyarınca suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi mahallinde tamamlanabilir eksiklik olarak kabul edilmiştir. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura, bilirkişi raporuna, sair nedenlere ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (f) bendinde yer alan "kastın ağırlığı" ve (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi, Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 1. bendinde yer alan “sanığın kastının ağırlığı, amaç ve saiki” ibaresinin hükümden çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.