Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2013/1163 E. 2013/23469 K.

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle Yaralama Hüküm : TCK.'nın 89/1-2-b, 22/3, 53/1, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre, sanığın aracıyla kazadan 1 saat 50 dakika sonra yapılan ölçüme göre 91 promil alkollü şekilde yaya geçidi levhası ve 30 km hız tahdit levhası bulunan yolda seyir halinde iken önünde seyreden aracın sağından geçerek, karşıya geçmek isteyen katılana kaldırıma yakın bir noktada asli ve tam kusurlu olarak çarparak, katılanın vücudunda hayat fonksiyonlarını 2. derecede etkileyecek kırık oluşacak şekilde yaralanmasına neden olduğu olayda, temel ceza belirlenirken suçun işleniş şekli, meydana gelen zararın ağırlığı, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu da nazara alınmak suretiyle, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında alt sınırdan ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından, 5237 sayılı TCK.'nın 61/2. maddesi gereğince bilinçli taksir hükümlerinin belirlenen temel cezadan sonra uygulanması yerine suçun nitelikli haline göre yapılan artırımdan sonra uygulanması ise sonuç cezayı değiştirmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, eksik inceleme yapıldığına, lehe hükümlerin uygulanmamasının, erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmemesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak; 1- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (b) bendinde yer alan ''suçun işlenmesinde kullanılan araçlar'', (f) bendinde yer alan ''failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı'' (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçelerine dayanılamayacağının gözetilmemesi, 2- 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden anılan madde ile hak yoksunluğuna hükmedilmesi, Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 2. bölümünün 1. fıkrasından “suçun işlenmesinde kullanılan araçlara'', ''sanığın kasta dayalı kusurunun ağırlığına'' ''sanığın güttüğü amaç ve saike'' ibarelerinin ve aynı bölümün hak yoksunluklarına ilişkin 7. fıkrasının çıkarılarak diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.