Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2012/28449 E. 2013/15393 K.

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 65/b, 5237 sayılı TCK'nın 62, 53/1, 52/2 maddeleri uyarınca mahkumiyet 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığın, İzmir II Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 14/02/1996 gün ve 5576 sayılı kararı ile tescilli 2. derece doğal sit alanı içerisinde mevcut tek katlı evine, izin almaksızın ikinci kat ilavesi yaptığı, kolluk kuvvetlerince düzenlenen 18/12/2009 tarihli tutanakta, ikinci kat inşaatına ait dış duvarların tuğla ile örülü olup, çatı, kapı, pencere, elektrik ve su imalatlarının yapılmamış olduğunun belirtildiği, olay yerinde 11/10/2010 tarihinde icra edilen keşifte ise, yapının inşai anlamdaki tüm imalat işlemlerinin tamamlandığının ve hali hazırda içerisinde oturulabilir durumda olduğunun belirlendiği, sanığın soruşturma aşamasında kollukta verdiği ifadede, bulundukları bölgede inşaat izni verilmediği için herhangi bir kuruma başvurmadığını beyan etmesi ile kolluk kuvvetlerince kendisine inşaat faaliyetini durdurması ve inşaata devam etmemesi hususunda yapılan tebliğ birlikte değerlendirildiğinde, sanığın tekrar suç işlemeyeceğine dair mahkemede olumlu kanaat oluşmamasında isabetsizlik görülmemiş olup, izinsiz yapılan ikinci kat ilavesi nedeniyle kamunun uğradığı zararın “suçtan önceki hale getirme” yoluyla tamamen giderilmemesi karşısında, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun uygulanma koşullarının da oluşmadığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeksizin erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumlarının kendisi hakkında uygulanmadığına ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak; 5237 sayılı TCK’nın 53/3 maddesi uyarınca sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, hak yoksunluğu süresinin koşullu salıverilme tarihine kadar olması gerektiğinin gözetilmemesi, Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının ikinci bendinde yer alan (b) alt bendinin, “5237 sayılı TCK'nın 53/3 maddesi uyarınca, aynı Kanunun 53/1-c maddesinde belirtilen kişisel hak yoksunluğunun, sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanmasına” şeklinde düzeltilmesi ile hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.