Yargıtay 11. Ceza Dairesi 2021/24456 E. 2023/8742 K. – Güveni Kötüye

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2014/832 E., 2016/67 K. SUÇ : Güveni kötüye kullanma HÜKÜM : Beraat TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, dosya kapsamı ile belirlenen ve kabul edilen fiilin suç teşkil ettiğinin kabulü halinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 155 inci maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacağı, belirlenen bu suç vasfına göre dava zamanaşımı süresinin dolmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Anamur 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2016 tarihli ve 2014/832 Esas, 2016/67 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 155 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen güveni kötüye kullanma suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan vekili temyiz dilekçesinde özetle; sanığın tanık ...’a ödemesi gereken parayı alıp ...’a ödemediğinin sabit olması, ayrıca ses sisteminin parasını ödeyeceğini söyleyerek katılanı dolandırdığı, ödeme yapmaksızın ortadan kaybolduğu gerekçeleri ve resen gözetilecek nedenler ile kararın bozulması istenmiştir. III. OLAY VE OLGULAR 1. İddianamede özetle; katılanın aracına ses sistemi taktırmak istediği, sanığın ifadesinde katılanın aracına kaplama yaptırmak ve ses düzeni taktırmak için teslim aldığını, aracın dış kaplamasnı kendisinin yaptıığını, ses düzenini ise ...'e yaptırdığını belirttiği, sanığın tanık ... ile anlaştığı, katılanın bu işlemin bedeli olarak 1.750,00 TL’yi tanık ...’a verilmek üzere sanığa verdiği, sanığın bu parayı tanık ...'a vermeyerek malikmiş gibi para üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunduğundan bahisle cezalandırılması istenmiştir. 2. Sanık özetle; katılan ile aracının dışına reklam ve ses sistemi yerleştirmek üzere, dış kaplaması için 750,00 TL, ses düzeyi için 1.750,00 TL'ye anlaştıklarını, dış kaplamayı kendisinin yaptığını, ses sistemini tanık ...'a yaptırdığını ancak işlerinin iyi gitmemesi nedeni ile tanık ...'a borcu olan 1.750,00 TL'yi veremediğini, ...’ın bu parayı katılandan tahsil ettiğini öğrendiğini, suçlamaları kabul etmediğini savunmuştur. 3. Katılan özetle; sanığın ses sistemini tanık ...'a yaptıracağını söyleyerek kendisinden 1.750,00 TL para aldığını, ...'ın ses sistemini taktığını, ancak, sanığın, ...'a verilmek üzere kendisine teslim ettiği parayı vermemesi nedeni ile kendisinin parayı ...'a ikinci kez ödemek zorunda kaldığını belirtmiştir. 4. Mahkemece; her halükarda sözleşme ilişkisinden kaynaklanan ve özel hukuk normlarına göre çözümü gereken hukuki ihtilaf mahiyetinde bir uyuşmazlık bulunduğu gerekçesi ile yukarda açıklandığı şekilde sanık hakkında beraat kararı verilmiştir. IV. GEREKÇE Tüm dosya kapsamından, esnaf olan katılanın aracına reklam kaplama yaptırmak ve ses düzeni taktırmak üzere reklam işi yapan sanığın yanına gittiği, sanığın araca reklam kaplama işini 750,00 TL karşılığında bizzat kendisi tarafından, ses düzeni takma işini ise 1.750,00 TL karşılığında bir başkasına yaptırabileceğini söylemesi üzerine katılanın bunu kabul ettiği, taraflar arasında 08.01.2014 tarihinde oluşan bu hizmet ilişkisinin gereği olarak katılanın toplam hizmet bedeli olan 2.500,00 TL'yi sanığa ödediği, sanığın reklam kaplama işini bizzat yaptığı, ses düzenini ise elektronik işi yapan tanık ...'a yaptırdıktan sonra aracı katılana teslim ettiği, bu şekilde tarafların edimlerini yerine getirdikleri, ancak; sanığın katılanın aracına ses düzenini takan tanık ...'a anlaştıkları 1.750,00 TL'yi ödemediği, bu aşamaya kadar tanık ... ile katılan arasında bir tanışıklık ve iletişim bulunmadığı, araçta oluşan arızanın tamiri için şoförü aracılığıyla aracını 01.02.2014 tarihinde tanık ...'ın iş yerine gönderdiği, tanık ...'ın ses düzeni takma ücreti olan 1.750,00 TL'yi sanıktan alamadığını, paranın ödenmesini aksi halde taktığı ses düzenini sökeceğini bildirmesi üzerine katılanın tanık ...'ın iş yerine gelerek tanığa 1.750,00 TL ödediği, ikinci kez 1.750,00 TL ödemek zorunda kaldığından bahisle sanık hakkında şikâyetçi olduğu anlaşılmıştır. Bu şekilde gerçekleşen olayda sanık ile katılan arasında oluşan hizmet ilişkisinin gereği olarak tarafların birbirlerine karşı edimlerini yerine getirdikleri ve sanığın fiilinin suç teşkil etmediği, katılanın aracına takılan ses düzeni için sanığa ödediği ücreti bir süre sonra tanık ...'a da ödemek zorunda kalmasının ise özel hukuk normlarına göre çözülmesi gereken hukuki ihtilaf niteliğinde olduğu, yerel mahkemenin bu yöndeki kabulü ve beraat kararının sonucu itibarıyla yerinde ve isabetli olduğunun anlaşılması karşısında, yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Anamur 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2016 tarihli ve 2014/832 Esas, 2016/67 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden h...gi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.11.2023 tarihinde karar verildi.