Yargıtay 11. Ceza Dairesi 2012/24479 E. 2013/16795 K. – Sahte Fatura

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Sahte fatura kullanmak HÜKÜM : Beraat I- Katılan vekili ile sanık müdafiinin "2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, kullanılan son faturanın 30.10.2004 tarihli olması ve sahte faturalar nedeniyle KDV ziyaına neden olunduğunun iddia olunması sebebiyle suç tarihi olarak kabul edilen 21.11.2004 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, II- Katılan vekili ile sanık müdafiinin "2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince; 1- Sezer Efendioğlu İnş. Turz. Nak. San. ve Tic. Ltd. Şirketinin temsile yetkili müdürü olan sanığın Nisa Temizlik ve İnş. San. Taah. Tic. Ltd. Şirketi ve Doğanhan Pet. İnş. Haf. Nak. ve Tic. Ltd. Şirketi tarafından herhangi bir mal ve hizmet karşılığı olmaksızın sahte olarak düzenlenen faturaları KDV ziyaına sebebiyet verecek şekilde kayıtlarına intikal ettirerek “sahte fatura kullanmak” suçunu işlediğinin iddia olunması, sanığın faturalardaki mal ve hizmetleri aldıklarını, Doğanhan Şirketine ödemeyi nakit, Nisa Şirketine ise bir kısmı nakit bir kısmını ise çek ile yaptıklarını savunması, davanın dayanağını oluşturan 10.06.2008 tarih ve VDENR-2008-1087/31-32 sayılı vergi suçu ve tekniği raporlarında ise, faturaların alındığı şirketlerin trilyonlarla ifade edilen cirolara karşılık çok cüzi miktarlarda beyan ettiği vergileri ödememeleri, faaliyetlerini yürütebilecek kayıtlı teçhizatlarının bulunmaması, işçi çalıştırmamaları, bilinen adreslerini terk etmiş olmaları ve yeni adreslerinin de tespit edilememesi nedeniyle sahte fatura ticareti yapmak amacıyla mükellefiyet tesis edilen şirketler olduğunun belirtilmesi, Doğanhan Şirketine yapıldığı savunulan ödemeler ile Nisa Şirketi lehine yapıldığı belirtilen yaklaşık 144.000 TL'lik ödemenin belgelendirilememesi karşısında; sanığa yüklenen suçun sübut bulduğu kabul edilerek 213 sayılı Yasanın 359/b-1. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi, 2- Kabule göre de; 1136 sayılı Kanunun 168 ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/5. maddesi uyarınca, hakkında beraat kararı verilen ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık lehine maktu avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, Yasaya aykırı, katılan vekili ile sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 14.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.