Yargıtay 11. Ceza Dairesi 2012/16853 E. 2013/18010 K. – Sahte Fatura

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Sahte fatura düzenlemek HÜKÜM : 213 sayılı VUK' un 359/b-1, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası. Dosya kapsamına göre, sanığın yetkilisi olduğu şirketin 2008 takvim yılında bilinen adreslerinde bulunamaması, tanınmaması, faaliyette olduğuna dair hiçbir verinin bulunmaması, işçi çalıştırmaması, vergi suçu raporu ile ekindeki vergi tekniği raporlarında mükellef şirketin sadece sahte fatura düzenlemek amacıyla kurulduğunun ifade edilmesi, şirket defterlerinde hiçbir kaydın bulunmadığının 06.03.2009 tarihli tutanakla tespit edilmesi, sahte faturaları kullanan şirketlerce bildirilen fatura toplamının 823.123,00 TL olmasına rağmen mükellef şirket tarafından satılan mal ve hizmetin 483.662,94 TL olarak bildirilmesi, sanığın hiç fatura düzenlemediğini savunmasına karşın şirketin 483.622,94 TL satış yaptığına dair KDV beyannamesi verilmesi karşısında, yüklenen suçun sabit olduğunu kabul eden mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki (1) no.lu bozma düşüncesine iştirak olunmamış, aynı takvim yılında farklı tarihlerde birden çok sahte fatura düzenlenmesi durumunda ise faturaların adet ve tutarları, zarar miktarı, kastın yoğunluğu ve suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınarak temel ceza alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilip zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini ve tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 58. maddesinin uygulanmaması isabetsizlikleri karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak: 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun sanığın kendi alt soyu üzerindeki yetkileri açısından koşullu salıverilmeye, 1. fıkrada yer alan diğer hak yoksunluklarının ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması, Yasaya aykırı ise de; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Yasanın 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün yerine, “53. maddenin 1. fıkrasının c bendindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilme tarihine, 1. fıkrada yer alan diğer haklardan, cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” denilmek suretiyle eleştiriler dışında sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.