Yargıtay 1. Ceza Dairesi 2025/2922 E. 2025/6200 K.

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2025/77 değişik iş İNCELEME KONUSU KARAR : İtirazın reddine KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Burdur Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...'nın, anılan Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 13.12.2024 tarihli ve 2024/6001 sayılı pandemi döneminde kullandırılamayan ziyaretlerin telafisi hakkındaki Ceza ve Tevkifevleri Genel Müdürlüğünün 05.07.2024 tarihli yazısı doğrultusunda aldığı kararı müteakip, infaz hakimliğine yazdığı dilekçe ile 10 dakika olarak belirlenen telefon görüşme süresinin 30 dakika olarak değiştirilmesi gerektiğinden bahisle yaptığı şikayetin kabulüne ve anılan kararın iptaline ilişkin Burdur İnfaz Hâkimliğinin 27.12.2024 tarihli ve 2024/5148 Esas, 2024/5214 Karar sayılı kararına karşı Burdur Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yapılan itirazın reddine dair mercii Burdur 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.02.2025 tarihli ve 2025/77 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 21.04.2025 tarihli ve 94660652-105-15-8581-2025-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.05.2025 tarihli ve 2025/55571 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.05.2025 tarihli ve 2025/55571 sayılı kanun yararına bozma isteminin; "Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 03.02.2023 tarihli ve 2023/820 Esas, 2023/268 Karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi İle Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yönetmeliğin 74/1. maddesinde yer alan, "Kapalı kurumlarda bulunan hükümlüler, belgelendirmeleri koşuluyla eşi, dördüncü dereceye kadar kan ve kayın hısımları ve vasisi ile telefon görüşmesi yapabilir." ve anılan Yönetmeliğin 74/2. maddesinde yer alan, "(2) Telefonla görüşmeleri aşağıda belirtilen esaslara göre yapılır: ...f) Hükümlüler görüşebilecekleri yakınlarından bir veya birden fazla kişi ile haftada bir kez ve bir telefon numarasıyla bağlantı kurarak kesintisiz görüşme yapabilir. Herhangi bir nedenle görüşme gerçekleşememişse daha önceden bildirilen numaralardan bir diğeriyle görüşebilir. Konuşma süresi görüşme başladığı andan itibaren on dakikayı geçemez. Deprem, salgın hastalık, doğal afet gibi zaruri hâllerde Bakanlık kararı ile telefon ile görüşme süresi ve sayısı artırılabilir. g) Görüntülü telefon görüşmesi yapılmasına imkan sağlayan teknik alt yapının kurulu bulunduğu Bakanlıkça belirlenen kurumlarda, haftalık görüşme süresi otuz dakika olarak uygulanır. Bu sistem oda veya koğuş içine ya da idarece uygun görülen diğer yerlere kurulabilir. Haftalık ziyaret hakkını kullanmayan hükümlülerin bir sonraki haftalık telefon görüşme süresine ayrıca otuz dakika ilave edilir ve bu süre devredilemez. Bu kapsamdaki görüşmeler aynı hafta içerisinde toplam üç görüşmeyi aşmamak koşuluyla bölünmek suretiyle de yapılabilir. İlave edilen otuz dakika için üç görüşme hakkı daha verilir. Bu görüşmeler görüntülü ve sesli olarak yapılabileceği gibi sadece sesli olarak da yapılabilir." şeklindeki düzenlemeler nazara alındığında, Her ne kadar mercii tarafından, ziyaret yerine yapılan telefonla görüşme süresinin yine ziyaret hakkı kadar olması gerektiği ve ziyaret hakkını kullanamayacak durumda olan hükümlülerin görüntülü görüşme imkanları da bulunmadığından sesli görüşmelerinin otuz dakika olarak planlanması gerektiğinden bahisle hükümlünün şikayetinin kabulüne karar verilmiş ise de; Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi İle Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yönetmeliğin 74/2-f maddesinde görüntülü görüşme alt yapısı bulunmayan kurumlarda telefonla görüşünün hangi usule göre yapılacağının düzenlendiği, 74/2-g maddesinde ise görüntülü görüşme alt yapısının kurulu olduğu yerlerde hangi usule göre görüşmelerin yapılacağının düzenlendiği, Yönetmelikte görüntülü görüşme alt yapısının mevcut olmadığı kurumlar için ziyaret hakkı yerine telefonla sesli görüşme hakkının öngörülmediği, dolayısıyla burada bilinçli bir tercih yapıldığı, mevzuatta kıyasen doldurulacak bir boşluk olmadığı anlaşıldığından, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE 1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları; (1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir. (3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar. Şeklinde düzenlenmiştir.

2. Hükümlünün bulunduğu ceza infaz kurumunda görüntülü görüşme alt yapısı bulunmadığından telefonla görüşme hakkı ile ilgili olarak Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi İle Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yönetmeliğin 74. madde 2. fıkra (f) bendinin uygulanması gerektiği, görüntülü görüşme alt yapısının mevcut olmadığı kurumlar için ziyaret hakkı yerine telefonla sesli görüşme hakkının yönetmelikte öngörülmediği, aynı yönetmeliğin 74. madde 2. Fıkra (g) bendi hükmünün sadece görüntülü görüşme alt yapısı bulunan ceza infaz kurumunda kalan hükümlüler hakkında uygulanabileceği dikkate alınarak itirazın kabulü yerine reddine dair itiraz merciince verilen karar Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmüştür.

III. KARAR 1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Burdur 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 04.02.2025 tarihli ve 2025/77 değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.09.2025 tarihinde karar verildi.