Danıştay 9. Daire 2024/1339 E. 2024/5481 K.

T.C. D A N I Ş T A Y DOKUZUNCU DAİRE Esas No : 2024/1339 Karar No : 2024/5481 TEMYİZ EDEN (DAVALI) : ... Defterdarlığı-... VEKİLİ : Av. ... KARŞI TARAF (DAVACI) : ... Ticaret Limited Şirketi VEKİLİ : Av. ... İSTEMİN KONUSU : Davacı şirket adına, komisyon karşılığı sahte fatura düzenlemek suretiyle elde ettiği geliri kayıt ve beyan dışı bıraktığı yolundaki vergi inceleme raporuna dayanılarak 2017/Temmuz dönemi için re'sen tarh edilen üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması ve dayanağı durumundaki vergi inceleme raporunun iptali istemiyle açılan davayı kısmen kabul eden, kısmen incelenmeksizin reddeden ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararına yönelik davalı idare istinaf başvurusunu kısmen reddeden, kısmen kabul edip, Mahkeme kararını kısmen kaldırarak, kaldırılan kısım yönünden davayı reddeden ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının, aleyhe olan kısmının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir. TÜRK MİLLETİ ADINA Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu gereğince ilk inceleme ile görevli Tetkik Hâkimi ...'ın açıklamaları dinlendikten ve temyiz dilekçesi ile ekleri incelendikten sonra gereği görüşüldü: HUKUKİ DEĞERLENDİRME: 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun Danıştay dava dairelerinin nihai kararları ile bölge idare mahkemelerinin verdikleri hangi kararların temyiz edilebileceğinin bentler halinde sayıldığı 46. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde yer alan konusu yüz bin Türk Lirasını aşan vergi davaları, tam yargı davaları ve idari işlemlere karşı açılan davalar hakkında bölge idare mahkemesinin istinaf yoluyla yapılan başvurular üzerine verdikleri kararların temyiz edilebileceği düzenlemesi, Anayasa Mahkemesinin 26/07/2023 tarih ve E:2023/36, K: 2023/142 sayılı kararıyla anılan düzenlemedeki temyize tabi kararların belirlenmesine ilişkin parasal sınırın her yıl güncellenmesi nedeniyle hangi tarihteki parasal sınıra göre temyiz kanun yoluna başvurulabileceği hususunun açık, net ve tereddüde yer vermeyecek şekilde düzenlenmediği ve konusu öngörülen parasal sınırın altında kalan tüm vergi davaları, tam yargı davaları ve idari işlemlerden kaynaklanan davalarda ilk kez davacılar aleyhine hüküm kuran bölge idare mahkemesi kararına karşı temyiz kanun yoluna başvurulamamasının hükmün denetlenmesini talep etme hakkına orantısız bir sınırlama getirdiği gerekçesiyle iptal edilmiştir. Anılan kararda, ilk kez bölge idare mahkemesince davacı aleyhine bir hüküm kurulması durumunda temyiz yoluna başvurulamamasının hükmün denetlenmesini talep etme hakkına orantısız bir sınırlama getirdiği değerlendirilmesinde bulunulmuş ise de bu değerlendirmenin "tutarı itibarıyla önemsiz olduğu kabul edilemeyecek" davalar bakımından yapıldığı ve nitekim, Anayasa Mahkemesinin iptal kararı sonrasında 2577 sayılı Kanunun 46. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendine ilişkin yeni düzenlemede de Bölge İdare Mahkemelerinin temyize tabi kaldırma kararları için parasal değer belirlenirken alt sınır olarak Bölge İdare Mahkemesinin karar tarihindeki tek hakim sınırının esas alındığı görülmektedir. Bu durumda, konusu Kanunda belirtilen sınırın altında kalan, davacı şirket adına, komisyon karşılığı sahte fatura düzenlemek suretiyle elde ettiği geliri kayıt ve beyan dışı bıraktığı yolundaki vergi inceleme raporuna dayanılarak 2017/Temmuz dönemi için adına re'sen tarh edilen üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması ve dayanağı durumundaki vergi inceleme raporunun iptali istemiyle istemiyle açılan davayı kısmen kabul eden, kısmen incelenmeksizin reddeden Vergi Mahkemesi kararına yönelik istinaf başvurusunu kısmen kabul eden, kısmen reddeden ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının, aleyhe olan kısmının bozulması istemiyle yapılan temyiz başvurusunun incelenmesine olanak bulunmamaktadır. KARAR SONUCU: Açıklanan nedenlerle; 1.Davalının temyiz isteminin İNCELENMEKSİZİN REDDİNE, 2.2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 48. maddesinin 7. fıkrası uyarınca, 21/10/2024 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.