Yargıtay 9. Hukuk Dairesi 2011/45141 E. 2012/33132 K.

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, fazla çalışma, özendirme tazminatı, izin, genel tatil, yakacak yardımı, bayram yardımı, ikramiye maaş farkı, hafta tatili ile ilave tediya alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı, davalı Belediyede çalıştığını, toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan bazı alacaklarının ve 1995 den itibaren zam yapılmamasından kaynaklanan maaş farklarının ödenmediğini ileri sürerek, fazla çalışma, genel tatil, hafta tatili, yıllık izin ücreti, maaş farkı, özendirme tazminatı, yakacak yardımı, bayram yardımı, ikramiye, ilave tediye alacaklarının tahsilini istemiştir. B) Davalı Cevabının Özeti: Davalı, davacının haklarının ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir. C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. D) Temyiz: Kararı davalı temyiz etmiştir. E) Gerekçe: 1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. 2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının bazı işçilik alacaklarının olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. Somut olayda, davacı davalı belediyede çalışırken yaptığı çalışmaların karşılığının ödenmediğini ileri sürmüştür. Aynı nedenle davacı ile birlikte toplam 5 işçi dava açmıştır. Yargılama sırasında tarafların sundukları yazılı belgeler yanında davacı tanık da dinleterek iddialarını ispatlamaya çalışmıştır. Ancak tanık olarak dinlenen ..., ... ve . diğer dosyaların davacıları olup verdikleri ifade kendilerini de etkileyeceğinden beyanlarına dikkatle yaklaşmak gerekmektedir. Ayrıca incelendiğinde tanıkların ifadelerinin her davacı için ayrı ayrı alınmadığı, genel ifadelerle yetinildiği görülmektedir.

Davacının çalışma sisteminin tespiti açısından davalının kamu kurumu olması nedeniyle davacıların hangi tarihler arasında nerede görevlendirildikleri , yaptıkları iş , çalışma saatlerine ilişkin kayıtlar celp edilerek gerekirse tanıklar yeniden her dosya için ayrıntılı olarak yeniden dinlenerek karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir. 3. İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır. Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir. Yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda çalışma saatleri belirlenerek hesaplama yapılması gerektiği de gözden kaçırılmamalıdır. F) Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 04.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.