Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/5053 E. 2023/4775 K. – Çocuğun Nitelikli

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2014/217 E., 2015/54 K. SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Mersin 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.03.2015 tarihli ve 2014/217 Esas, 2015/54 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 43 üncü maddesi ile aynı Kanun'un 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 5 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 2. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 01.03.2018 tarihli ve 14-2015/136270 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Suça Sürüklenen Çocuk Müdafinin Temyiz İstemi Kararın hatalı olduğuna ve bozulması gerektiğine, mağdurenin yaşının büyük olduğuna ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Mağdurenin kendi rızasıyla suça sürüklenen çocukla birlikte evden kaçtığı ve ayrı bir evde birlikte yaşadıkları, bu birlikte yaşama sürecince değişik zamanlarda birden fazla kez cinsel ilişkiye girdikleri, bu cinsel ilişki neticesinde mağdurenin hamile kaldığı ve çocuk sahibi olduğu, yargılama sırasında mağdurenin 1996 doğumlu olduğu ve nüfusa geç kaydettirildiğinin ifade edildiği, dosya içerisinde celbi sağlanan doğum tescil tutanağının mağdurenin nüfus kayıtlarının Erdemli Merkez Sağlık Ocağı'nın 24.10.2008 tarihli yaş tespit formuna istinaden düzenlendiği, Mersin Adlî Tıp Anabilim Dalı Başkanlığının 20.02.2014 tarihli raporunda kemik yaşının on dört-on beş olarak ve 13.01 2015 tarihli Mersin Devlet Hastanesi Sağlık Kurulu Yaş Tahsis raporunda kemik yaşının on beş-on altı olarak belirtildiği, birbiriyle uyum içerisinde olan tüm raporlar ile mağdurenin nüfus kaydındaki doğum tarihini doğruladığından mağdurenin yaşının suç tarihinde on beşten küçük olduğunun anlaşıldığı, bu nedenlerle suça sürüklenen çocuğun cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE A. Suça Sürüklenen Müdafinin Temyiz İstemi Yönünden Suça sürüklenen çocuğun mağdurenin kendisinden bir yaş küçük olduğuna ilişkin savunması, mağdurenin annesi olan Seher'in aşamalarda kızının 1996 doğumlu olduğuna ilişkin beyanı ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, olayda 5237 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinde düzenlenen hata hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı tartışıldıktan sonra karar verilmesi gerekirken bu konuda herhangi bir değerlendirme yapılmaksızın eksik gerekçe ile yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 230 uncu maddesine muhalefet edilmesi hukuka aykırı bulunmuştur. B. Tebliğname Yönünden Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde yer alan nedenle Mersin 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.03.2015 tarihli ve 2014/217 Esas, 2015/54 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.09.2023 tarihinde karar verildi.