Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/14721 E. 2024/6637 K.

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2015/136 E., 2016/6 K. SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı HÜKÜM : Mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma Bakanlık vekilinin temyiz istemi yönünden; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 237/1. maddesi uyarınca kamu davasında katılan sıfatının bulunmadığının anlaşılması karşısında, hükmü temyize hak ve yetkisinin olmadığı belirlenmiştir. Sanık müdafiinin temyiz istemi yönünden; sanık hakkında kurulan hükümlerin karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Mardin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararı ile sanığın, kolundan tuttuğu mağdureyi duvara itttikten sonra mağdureyi öpmek istediğini söylemesi şeklinde kabul edilen eylemleri neticesinde sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 6545 sayılı Kanun öncesi 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103/1, 103/3, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Sanığın tüm aşamalardaki istikrarlı beyanında mağdureye karşı atılı suçu işlemediğini beyan ettiğine, dosyada mahkumiyet için yeterli delil bulunmadığına, sanık hakkında verilen kararın bozulması gerektiğine yöneliktir. III. GEREKÇE A. Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteminin İncelenmesinde 1. 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun'un 20/2. maddesi gereğince davaya katılma hakkı bulunan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına yokluğunda yapılan yargılamaya ilişkin olarak Mahkemelerce re'sen ihbarda bulunulmasının zorunlu olup olmadığı hususunda Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunca yapılan toplantı sonucunda verilen 13.12.2019 gün ve 2019/6 Esas, 2019/7 sayılı içtihadı birleştirme kararı ile Bakanlığa bildirimde bulunulmasının zorunlu olmadığının kabul edilmesi ve 5271 sayılı Kanun'un 237/2. maddesine göre kanun yolu muhakemesinde davaya katılma talebinde bulunulamayacağı anlaşıldığından, Bakanlık vekilinin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığından, vaki temyiz isteminin reddi gerekmiştir. 2. Ret sebebine uygun olarak Tebliğnamede bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir. B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteminin İncelenmesinde Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiriyle incelenen dosya içeriği nazara alındığında sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak, sanığın, kolundan tuttuğu mağdureyi duvara itttikten sonra öpmek istediğini söylemesi şeklindeki eyleminin ani ve kesintili olduğu anlaşılmış ise de eylemini cebir kullanarak gerçekleştirmesi nedeniyle, sanığın mevcut eyleminin sarkıntılık boyutunu aşarak çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu ve bu nedenle artık 5237 sayılı Kanun'un 103/4. maddesinde yer alan cebirle işlenmeye ilişkin artırım halinin uygulanamayacağı gözetilmeden lehe kanun karşılaştırması yapılmak suretiyle hüküm kurulması, Kabule göre de; 1. Sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulurken suçun özellik arz etmeyen işleniş biçimi ve benzer olaylardan daha vahim bir hal içermemesinden dolayı temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan ayrılmayı gerektirir bir neden bulunmadığı gözetilmeden kanun maddesindeki bir kısım ibarelerin tekrarlanması şeklindeki yetersiz gerekçelerle teşdit uygulanması, 2. Eylemin cebirle gerçekleştiği kabul edilmesine karşın 5237 sayılı Kanun'un 103/3. maddesinin tatbiki suretiyle çelişki oluşturulması, Hukuka aykırı bulunmuştur. IV. KARAR A. Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteminin İncelenmesinde Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle Mardin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik Bakanlık vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE, B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteminin İncelenmesinde Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle Mardin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye farklı gerekçeyle uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,02.07.2024 tarihinde karar verildi.