Yargıtay 8. Ceza Dairesi 2024/14156 E. 2024/4443 K. – Hükümlü Veya

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2021/360 E., 2021/462 K. SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında Yargıtay bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1-Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 12.11.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan kamu davası açılmıştır. 2-Çanakkale 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 17.06.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan beraat kararı verilmiştir. 3-Yargıtay 8. Ceza Dairesi'nin 14.04.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında verilen beraat kararının, "mahkumiyet kararı verilmesi ve Basit Yargılama Usulü uygulanması" yönünden bozulmasına karar verilmiştir. 4-Bozma ilamı üzerine; Çanakkale 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 07.06.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında Basit Yargılama Usulü uygulanarak hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 3 ay 22 gün hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir. 5-Çanakkale 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 07.06.2021 tarihli kararına sanığın itiraz etmesi üzerine, aynı Mahkeme'nin 22.10.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5 ay hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz istemi; suç işleme kastı bulunmadığına, hatalı ve hukuka aykırı karar verildiğine, cezanın paraya çevrilmesine ya da ev hapsine çevrilmesine, ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR İncelemeye konu olay; hakkında denetimli serbestlik kararı verilen sanığın denetim planına uymamakta ısrar etmesi nedeniyle kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verilmesi, bu kararın sanığa 19.10.2015 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen, iki gün içerisinde teslim olmaması, iddiasına ilişkindir. IV. GEREKÇE 1.Sanık hakkında verilen kapalı ceza infaz kurumuna iade kararının, tebliğ edildiğine dair belge ve sanığın tevilli ikrarı karşısında, sanığın temyiz gerekçeleri yerinde görülmemiştir. 2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir. 3. Sanık hakkında kurulan hükümde, temel ceza belirlenirken uygulama maddesinin "5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un (5275 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin A bendinin sekizinci fıkrası delaletiyle" yerine "5275 sayılı Kanun'un 97 nci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle" olarak yazılması suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı davranılması, hukuka aykırı bulunmuştur. V. KARAR Gerekçe bölümünün (3) numaralı bendinde açıklanan nedenle, Çanakkale 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2021/360 Esas, 2021/462 Karar ve 22.10.2021 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün 1. fıkrasında yer alan "97/1" ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine, "105 inci maddesinin A bendinin sekizinci fıkrası delaletiyle" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğnameye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 22.05.2024 tarihinde karar verildi.