Yargıtay 8. Ceza Dairesi 2020/16537 E. 2023/10049 K. – Kişiyi Hürriyet

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2015/317 E., 2016/145 K. SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma Sanık hakkında kurulan hükmün; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 04.05.2015 tarihli iddianamesiyle, sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır. 2. Gaziantep 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.02.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz isteği; atılı suçu işlediğine ilişkin somut delil bulunmadığına, suç tarihinde Mersin ilinde olduğuna, beraat etmesi gerektiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Dava konusu olay; sanığın, mağdur katılanı zorla arabasına bindirip götürmek istediği sırada, çevrede bulunanların müdahalesi ile mağdurun bir şekilde kaçarak sanıktan kurtulduğu, sanığın bu şekilde atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir. IV. GEREKÇE Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen diğer itirazlarının reddine, ancak; Sanığın, katılan mağduru direnmesine rağmen zorla araca bindirip götürmeye çalıştığı esnada çevredekilerin müdahale etmek istemesi üzerine mağdurun kaçtığı hususları birlikte değerlendirildiğinde; sanığın üzerine atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılmaya teşebbüs suçunu cebir ve tehdit ile gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanığın eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen cebir kullanmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası üzerinden tayin edilmesi ve sanığın eyleminin cinsel amaçlı gerçekleştirildiği nazara alınıp, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin 5 inci fıkrasının uygulanmaması hukuka aykırı bulunmuştur. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.02.2016 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 321 inci ve 326 ncı maddesinin son fıkrası gereğince ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.12.2023 tarihinde karar verildi.